Elke vrijdag post ik een persoonlijk geboorteverhaal van één van mijn lezers om je te kunnen voorbereiden op de bevalling. Elke bevalling is anders en dit resulteert in een reeks met mooie, heftige en inspirerende geboorteverhalen. Door positieve verhalen te lezen krijg je zelf meer vertrouwen in je eigen lichaam, waardoor je je beter zal kunnen ontspannen als het moment daar is. Ontspanning en vertrouwen zijn namelijk de twee sleutels voor een gunstige bevalling, zowel fysiek als mentaal. Dus neem een tas thee en lees mee!

Liesbeth vertelt

Op 5 april 2016 ging ik op controle bij de gynaecoloog. Ik was al 41,5 weken ver. Als er geen schot in de zaak kwam, zou ik op 7 april ’s avonds ingeleid worden. Ik ga niet te lang uitweiden over dat bezoek, ik heb er geen goede herinnering aan. Strippen lukte niet wegens te pijnlijk voor mij en de reactie van de gynaecoloog was niet echt bemoedigend: “Bevallen doet meer pijn hoor, mevrouw!” Ahum.

Thuis kon ik de muren wel oplopen.  Na een telefoontje met mijn beste vriendin besloot ik op internet voetreflexologie op te zoeken om weeën op te wekken. Onder het motto “baadt het niet, dan schaadt het niet”. Mijn vriend heeft me die avond serieus kunnen masseren… Andere probate middeltjes hebben we niet meer getest. Voor seks was ik iets te veel walvis geworden, en aan ananas ben ik allergisch.

Mijn lichaam maakt zich klaar

Op 6 april stond ik op met wat buikpijn. Krampjes. Na een tweetal uren werd het pijn zoals je wel eens bij je regels hebt. Niks bijzonders, een beetje ongemakkelijk. Ik ben nog naar de winkel geweest en heb zelfs nog gekookt, maar tegen een uur of 7 ’s avonds, toen mijn vriend thuis kwam, had ik wel door dat ‘het’ stilaan begonnen was.

Ik had ook niet zoveel honger. Heel gek, maar ik voelde echt dat mijn lichaam zich stilaan klaar aan het maken was. De weeën kwamen rustig op gang, er zat telkens zo’n 7 à 8 minuten tussen. En heel hevig waren ze niet. We zijn nog voor tv gekropen voor een aflevering van Orange Is The New Black. Rond 10 uur ’s avonds kwamen de weeën al wat sneller. Om de 5 minuten. Ik belde maar al even naar de materniteit. “Madame, wacht nog maar efkes. Ge klinkt nog veel te rustig…”, zei de vroedvrouw van dienst. Oké, dan zullen we maar gaan slapen, zeker?

Om 23 uur kon ik de trap gewoon niet meer op. Mijn vriend heeft me die trap op geholpen, want ja, we hadden nog geen foto’s van mijn blote dikke buik genomen.

De weeën wegtellen

Om middernacht zaten we in de verloskamer, voorzien van aquarius, koeken, water, cd’s én Orange Is The New Black. Er was immers een kanjer van een tv aanwezig, dus ik was nog in ’t gedacht dat je tijdens een bevalling lekker tv kon kijken. Niet dus.

Rond 3 uur ’s nachts begon ik het wat lastig te krijgen. De weeën werden hevig en ik kon geen muziek meer verdragen. Ik was ook blij dat ik niet te veel gegeten had ’s avonds. Intussen had ik nog maar 6 cm ontsluiting, dus ik had wel nog een weg te gaan. Ik ging in bad om te ontspannen.

Ik trok me erg op aan de tip die ik tijdens de zwangerschapsyoga gekregen had. Een wee gaat over en duurt maar 1 minuut… Ik telde af en genoot echt van de paar seconden respijt die ik na elke wee kreeg.

Ademen, kreunen en puffen

Het bad deed deugd, maar na een uurtje had ik het wel gehad. Ik werd omringd door superlieve vroedvrouwen die de nachtdienst hadden en door mijn vriend, die me heel erg steunde. Ik had op voorhand al gezegd dat hij het niet erg moest vinden als ik wat kortaf werd. En maar goed ook. Want naarmate de arbeid vorderde leek het alsof mijn lichaam de overbodige functies uitschakelde. Ik kon enkel nog in 1-woordzinnen praten, ademen, kreunen, puffen, hangen. Het klinkt misschien wat beangstigend, maar ik heb me volledig aan mijn lichaam overgegeven. Ik voelde me hoe langer hoe meer een dier worden.

Om half 8 had ik nog altijd maar 8,5 cm (al een paar uur trouwens) en ik zat echt op mijn tandvlees. De vroedvrouw zei dat het het moment was voor epidurale, als ik dat wou. Maar remember: ik ben een bangescheet op het vlak van pijn. Ik had meer schrik van de naald dan van de pijn die ik op dat moment had. De vroedvrouw heeft mijn vliezen toen gebroken. By the way: dat deed géén pijn! Het ziet er alleen wat eng uit, met een soort lange haakpen. De weeën werden toen echt hevig en ineens ging ik over in ‘the zone’.

Rode rubberlaarzen

Van de periode tussen het breken van de vliezen en de eigenlijke bevalling herinner ik me weinig tot niets. Alleen dat ik pijn had aan mijn heupen en twee vroedvrouwen non-stop mijn heupen masseerden. Praten lukte me niet meer. Ik beefde ook heel erg. Dat voelde heel bevrijdend trouwens. Mijn lichaam was echt klaar en was zichzelf aan het verdoven. Ik viel zelfs in slaap tussen de (heel snel op elkaar volgende) weeën door… Om 9 uur kwam de gynaecoloog binnen. Met rode rubberlaarzen. “What the f*ck,” dacht ik, “wat verwacht die dat er gaat gebeuren?”

Ik mocht beginnen persen. Dat was zó bevrijdend. Ik vond dat niet echt pijnlijk, het deed deugd. Sorry voor de onsmakelijke vergelijking, maar echt zoals wanneer je eindelijk naar het toilet kunt gaan voor een héél grote boodschap. Mijn vriend heeft me super geholpen en was na een slapeloze nacht nog verbazingwekkend alert om de puftips te geven.

De gynaecoloog gaf wel iets te veel info, à la ‘Mevrouw, u bent een beetje aan het scheuren en wat aan het ontlasten, maar blijven persen!’. Even lichte paniek, en dan gewoon doorgedaan, want zelf voelde ik dat niet, dat scheurtje.

Proficiat!

Om 9 uur 31 was hij daar, onze Mil. Samen met zijn schoudertjes viel de waas en het gevoel van verdoving van me af. Ik voelde zijn warme, zachte lijfje komen en hij werd op me gelegd. Wat een moment!

Mijn vriend barstte in tranen uit (heeft nog de hele dag geduurd) en ik was vooral opgelucht. De gynaecoloog feliciteerde me: “Proficiat! Ik had nooit gedacht dat u het zo goed zou doen!” (Ja, danku voor het vertrouwen…).

Ik was kletsnat. “Amai, ik heb nogal gezweet precies”, zei ik aan mijn vriend. “Euh, ik heb het voorbije half uur constant natte washandjes in je nek gelegd…” zei hij. Daar wist ik dus niks meer van. Ik herkende de vroedvrouw die bij de bevalling was nadien zelfs niet meteen… Zo gek wat je lichaam met je doet.
IMG_9332 (1)

Yes, we can!

Ja, bevallen doet pijn en duurt vrij lang. Maar nee, ik heb geen trauma opgelopen. Je lichaam kan dat. Vrouwen kunnen dat. Hoe uniek een bevalling ook is, er lopen wel 7 miljard mensen rond op aarde. We zijn ervoor gemaakt. De belangrijkste tip die ik kan geven is: laat je gaan en vertrouw je lichaam. Het weet perfect wat het moet doen en het enige dat je lichaam kan tegenhouden om dat te doen is (naast natuurlijk een medische verwikkeling) je brein dat denkt dat je het niet kunt.

Leg de lat niet te hoog. Nee, ik durfde geen epidurale te nemen, maar op voorhand had ik wel voor mezelf beslist dat ik op dat moment wel ging zien. Om de ontgoocheling voor te zijn. Verdoving bestaat en als je dat nodig hebt, dan is dat prima. Ik vond het voor mezelf geen goed idee om op voorhand te zeggen ‘sowieso zonder’, ook al is het wel gelukt!

 

Heb je zelf een inspirerend geboorteverhaal dat je wil delen? Laat het me weten! Wie weet verschijnt het binnenkort op de blog.