Elke vrijdag post ik een persoonlijk geboorteverhaal van één van mijn lezers om je te kunnen voorbereiden op de bevalling. Elke bevalling is anders en dit resulteert in een reeks met mooie, heftige en inspirerende geboorteverhalen. Door positieve verhalen te lezen krijg je zelf meer vertrouwen in je eigen lichaam, waardoor je je beter zal kunnen ontspannen als het moment daar is. Ontspanning en vertrouwen zijn namelijk de twee sleutels voor een gunstige bevalling, zowel fysiek als mentaal. Dus neem een tas thee en lees mee!

Martine vertelt

In september 2013 voelde ik me heel slecht. Ik was uitzonderlijk moe, uiterst emotioneel en begon op een ochtend ook plots over te geven. Dus besloot ik een zwangerschapstest te doen. Ik had er al meerdere gedaan in mijn leven en was ervan overtuigd dat het negatief zou zijn. Toch was er iets in mij dat wist dat ik zwanger was. Een duidelijke plus.

Onze auto was stuk en mijn schoonvader was in huis om de 2 kinderen van mijn (ondertussen ex-) man naar hun vakantiekamp te brengen. Ik was in de war. Het ging toen al niet zo goed tussen ons. Maar ik was ook super blij, want ik wilde al zo lang een kindje van mezelf. Ik belde hem op en vroeg hoe laat hij naar huis kwam. “Pas om 22u”. “Nog zo lang?” antwoordde ik. Hij was verrast door mijn antwoord en vond het erg lief. “Ik moet je wat vertellen”. Ik was zelf nog zo verrast dat ik niets creatiever kon bedenken dan het gewoon aan de telefoon te zeggen.

Diabetes

Omdat ik diabetes (suikerziekte) heb, moest ik me meteen laten opvolgen. Gelukkig bleek na een aantal testen dat bijna alles oké was. Maar mijn suikergehalte moest dringend verbeterd worden. Door de stress van de laatste maanden was die veel te hoog. Uit de tests bleek dat ik al 11 weken zwanger was. Dat betekent dat ons meisje verwekt is op onze huwelijksverjaardag.

Ik moest 2-wekelijks op controle voor mijn diabetes, aan het einde zelfs 2 keer per week, bij de endocrinoloog. Bij de gynaecoloog had ik meer geluk. Ik moest niet zo vaak langskomen. Pas vanaf 35 weken zwangerschap werd het een wekelijks bezoek.

Mijn gynaecoloog had er alle vertrouwen in en stelde me heel erg gerust. Mijn specialiste daarentegen zei van het begin af aan al dat het een standaard keizersnede op 37 weken zou worden.

Een keizersnede?

In eerste instantie stelde ik me weinig vragen, hoewel ik wel met een gewrongen gevoel zat. Ik had namelijk het gevoel dat ik niets anders kon dan het aanvaarden o.w.v. mijn diabetes. En dat had ik al met meerdere zaken zo aangevoeld in mijn leven.

Ik was erg teleurgesteld. Ik zou 34 jaar zijn als onze dochter geboren zou worden. Misschien wordt dit mijn enige kind. Ik kon het niet uit mijn hoofd zetten dat ik niet zou weten hoe het is om natuurlijk te bevallen. Ik begon me in te lezen en merkte al snel dat een baby op 37 weken eigenlijk nog prematuur is. In mijn zoektocht kwam ik terecht bij het Geboorte Informatie Centrum van Geel, waar ze me heel nuttige info gaven.

Het geboorteplan: nog meer vragen

Ik mailde met andere mensen die diabetes hadden en toch thuis bevallen waren. Zo kwam ik in contact met twee boeken met ervaringsverhalen. Alle mogelijke bevallingen kwamen aan bod van mama’s met diabetes. Ik zocht naar informatie, sprak met mensen, en leerde een geboorteplan kennen. Maar dat leidde alleen nog maar naar meer vragen:

Hoe en waar wil ik bevallen? Wil ik verdoving? Wie mag erbij zijn? Hoe moet de omgeving zijn qua licht, temperatuur, geluid, …? Wilde ik alleen mijn man erbij of ook een doula? Wat in geval van nood? Bij een vroeggeboorte? Met medicatie voor mezelf? En de baby? … Het leek wel eindeloos. Ik denk dat ik wel 50 geboorteplannen heb gelezen, maar deed interessante weetjes en ideeën op.

“Ik wil natuurlijk bevallen!”

Bij de volgende controle vertelde ik de endocrinoloog dat ik niet met een keizersnede wilde bevallen. En al zeker niet op 37 weken! Tenzij het echt levensnoodzakelijk was voor mezelf of voor de baby. Ik meldde ook dat ik er een doula bij wilde hebben. Niet voor medische zaken, maar om mij en mijn man  te ondersteunen. We vonden iemand die het als eindwerk wilde doen. De specialiste was niet erg gelukkig, maar ik hield voet bij stuk. Ik sprak er ook over met mijn gynaecoloog, en gelukkig steunde die me helemaal.

Het liefst wilde ik volledig natuurlijk bevallen in een bad. Maar ik moest wel een beetje realistisch blijven. Ik heb diabetes en dus ook een insulinepompje. Onder water bevallen was dus zo goed als uitgesloten omdat dat toestel niet nat mag worden. Een thuisbevalling was mogelijk. Voldoende mensen hebben het reeds gedaan, maar ik voelde me er toch niet helemaal veilig bij. Om het zekere voor het onzekere te nemen, koos ik toch voor een ziekenhuisbevalling.

Ik besloot om mijn endocrinoloog te overhalen voor een zo natuurlijk mogelijke bevalling. Ik praatte met iedereen in het ziekenhuis en kwam te weten dat zij nog nooit voor een natuurlijke bevalling had gekozen en (h)erkende haar onzekerheid. Maar mijn besluit stond vast. Ik zei: “Ik begrijp u wel. Als er wat fout gaat, bent u de eerste waar ze naar wijzen. Maar ik neem de volledige verantwoordelijkheid!”. Dit heeft haar overtuigd. We kwamen tot het compromis om ingeleid te worden op 39 weken. De risico’s werden de laatste weken alsmaar groter.

De inleiding

Door een verleden van seksueel misbruik vroeg ik naar één vaste persoon die me tijdens de bevalling zou opvolgen en de opening zou controleren. Dit werd ook gerespecteerd. Om 5u werd ik ingeleid met tabletjes. Een uurtje later kwam de vroedvrouw die me vanaf dan verder zou begeleiden. En wat een heerlijke vrouw was dat!

Ik was er tot dan toe erg goed in geslaagd bij mezelf te blijven en er echt helemaal in op te gaan. Het was pijnlijk maar ik kon het dragen. Van in het begin zat ik op een zitbal. Heerlijk! Zo kon ik mijn bekken bewegen in alle richtingen die ik wilde. De doula week geen meter van mijn zijde. Ze masseerde mijn rug, zorgde voor rustgevende muziek, had een geurbrandertje bij, we trokken een godinnenkaart, en tussendoor kletsten we gezellig. Hoewel die ‘tussendoor’ hoe langer hoe korter werd.

Verder werd ik erg goed met rust gelaten. De vroedvrouwen kwamen niet nodeloos vragen naar mijn suikergehalte. Tot 11u30. De weeën kwamen korter na elkaar, en ik werd vast aan de monitor gehangen. Daarvoor had ik nog niets van ketens aan mijn lijf hangen, zoals ik die draden noemde. Ze vertelden me dat ik voldoende opening had om de vliezen te breken. “We gaan je vliezen breken, of je bent morgen nog bezig.” Ik had al uren weeën om de paar minuten en raakte uitgeput. Mijn suiker bleef echter heel erg goed. Als ik wilde dat dezelfde vroedvrouw me tot aan de bevalling zou begeleiden, moest er nu ingegrepen worden. Ik twijfelde even. Mijn doula kende me voldoende goed om me de juiste vragen te stellen. En we besloten ervoor te gaan.

Welkom, kleine meid!

Ik kreeg nog even de tijd voor mezelf om aan het idee te wennen. Ik vertelde mijn kleintje dat ze niet bang moest zijn. Dat we nu echt wilden dat ze kwam en dat ze heel erg welkom was. Dat mama en papa klaar waren om haar in onze armen te sluiten en haar nu echt wilden zien. Dat mama ook bang was, maar er vertrouwen in had dat we het beiden aan konden. Ik zei ook dat het nu snel zou gaan en ze misschien bang kon zijn, maar dat dat oké was.

Om 14u werden de vliezen gebroken. En oh! Wat een vaart ging het toen. Nog geen 15 minuten later brachten ze me gillend van de pijn naar de verloskamer.Ik kreeg een baxter om mijn suikergehalte in geval van nood bij te sturen, maar dat was niet nodig.

Om 15u13 werd ze geboren, Luna, zonder enige verdere kunstmatige ingreep. En wat een prachtige baby was ze! Ik huilde tranen met tuiten, en lachte tussendoor.

Ik ben mijn gynaecoloog, de doula en de verloskundige zo dankbaar! Maar ook vooral mezelf omdat ik zo voor mij en mijn dochter ben opgekomen. Dat ik heb doorgezet, en dat ik de juiste woorden vond om mijn endocrinoloog te overhalen!

Heb je zelf een inspirerend geboorteverhaal dat je wil delen? Laat het me weten! Wie weet verschijnt het binnenkort op de blog.