Elke vrijdag post ik een persoonlijk geboorteverhaal van één van mijn lezers om je te kunnen voorbereiden op de bevalling. Elke bevalling is anders en dit resulteert in een reeks met mooie, heftige en inspirerende geboorteverhalen. Door positieve verhalen te lezen krijg je zelf meer vertrouwen in je eigen lichaam, waardoor je je beter zal kunnen ontspannen als het moment daar is. Ontspanning en vertrouwen zijn namelijk de twee sleutels voor een gunstige bevalling, zowel fysiek als mentaal. Dus neem een tas thee en lees mee!

Nina vertelt

Het is 15 januari. Ik heb al weken weeën. Ze beginnen meestal ’s avonds. Soms worden ze regelmatiger en houden ze aan voor een paar uur. Maar tot op vandaag nog niet bevallen. Tijdens mijn weeën keer en dweil ik nog eens snel. Ondertussen is dit mijn vaste avondlijke routine geworden om zeker te zijn dat het huis ten aller tijde proper en klaar is voor de nakende bevalling.

Het is spannend, niet weten wanneer het echt komt. Of hoe het zal voelen eens het echt begint. Het voelt alsof het de eerste keer is, omdat ik deze keer beslist heb om de natuur te volgen.

Mijn boezemvriendin Elke is op bezoek. Het plan is om haar erbij te hebben. Daarom niet noodzakelijk in de bevalruimte, maar gewoon in de buurt. Het is altijd fijn om positieve steun rond je te hebben op zo’n belangrijke levensmomenten. Het is ook handig om iemand in de buurt te hebben voor Jade, iemand buiten mama en papa, maar die ze evenveel vertrouwt en waar ze een goede band mee heeft.

Zelfvertrouwen

Het is best raar hoe we zoveel vertrouwen in anderen hebben wanneer het over ons eigen lichaam gaat. Nu heb ik geen anderen rond me, of toch zeker geen hands on derden die mij ‘zekerheden’ kunnen of willen geven. Ik wil bewuster omgaan met mijn zwangerschap, bevalling en het leven in het algemeen. Zo blijft er meer ruimte over om naar je eigen lichaam te luisteren en daar ten volle op te vertrouwen.

Wat ook nog tot onze avondlijke routine is gaan behoren, is een relaxend gezinsmoment. Vaak uit zich dat in het nemen van een bad. Ik besef dat we na de bevalling niet veel tijd met ons drietjes meer zullen kunnen doorbrengen, wat niet slecht is natuurlijk, maar wat me wel extra hard van deze momenten doet willen profiteren.

Avondritueel: samen in bad

Intimiteit

Vanavond is onze routine wat uitgelopen en belanden we pas rond 2 uur in bed. We hebben inkopen gedaan en lekker gegeten. Jade heeft extra veel aandacht en liefde gekregen en het huis is (nogmaals) uitgebreid gekuist. Mijn partner en ik eindigen onze dag met een extra lang en romantisch verwenbad. We hebben een deugddoend, luchtig gesprek. Een vervroegd Valentijn zeg maar, aangezien 14 februari toch in de babymoon zou vallen.

We twijfelen eraan of het een goed idee is om de dag met een hoogtepunt af te sluiten. Ik heb eerder de slijmprop verloren en ik wil de bevalling niet bewust opwekken. Het is namelijk de eerste keer dat we overwegen om te vrijen na oud-nieuw, de nacht waarop ik mijn slijmprop verloor.

Na wat gegoogel beslissen we dat seks met intacte vliezen veilig genoeg is en dat het de bevalling niet kan opwekken als de baby daar nog niet klaar voor is.

Gebroken vliezen

We gaan voldaan slapen maar ik droom van stekende pijn in mijn onderbuik. Om 4 uur word ik wakker om te plassen, nachtelijk ritueel ondertussen, en besef ik dat de pijn echt is. Het voelt als menstruatiekrampen. Ik kruip terug in bed en slaap verder.

Rond 6 uur worden die pijnen intenser en opeens voel ik binnenin een harde schop die mijn vliezen breekt. Het bed is nat, maar gelukkig hebben we waterdichte lakens.

Ik loop naar de badkamer en ga op het toilet zitten. Het vruchtwater blijft lopen en ik beslis om in bad te gaan staan en warm water op mijn buik en benen te sproeien. Ik roep mijn partner. Hij komt half slapend maar toch opgewekt de badkamer binnen. We lachen wat om de timing en het feit dat hij eigenlijk best geradbraakt is. Maar gelukkig moet hij (wegens de bevalling) zo moe niet gaan werken. Ik die wel volop aan het werken ben, geef hem last minute instructies en hij schiet in actie nadat hij eerst wat kaarsjes aansteekt.

Contracties

Ik laat een bad lopen en doe er een scheutje magnesium, kokosolie en een badtheezakje bij. Ik sms mijn vriendin Nina (zelfde naam). De contracties komen vrij dicht op elkaar, maar te dicht om zo weinig pijn te voelen denk ik bij mezelf. Niet dat ik per se pijn verwacht, of eerder gezegd wens te verwachten, maar ik wil ergens toch mentaal voorbereid zijn en niet te piekeren. Wat ik eigenlijk na al de negatieve en (be)angstige(nde) reacties die ik constant krijg over mijn wensen/opinies/keuzes sowieso praktisch non stop doe..

Ik time de contracties en stuur ze door naar Nina. Zij denkt ook dat het mogelijk begonnen is, dus maakt ze haar klaar om tot bij mij te komen voor steun. Ik zit wat op Facebook en probeer verder te ontspannen.

Nina komt toe. Het wordt steeds lichter buiten en Elke is ondertussen ook wakker. Ik zeg iets over Kefir en boterkoeken en ze biedt aan om daar voor mij achter te gaan. Ik voel me geliefd en bediend. En dankbaar. Ik denk slechts vluchtig terug aan mijn eerste bevalling en maak daar een opmerking over maar ik herbeleef het niet. Ik klets gewoon verder met Nina voor een poosje, tussen de steeds sterkere weeën door, en vraag haar hoe lang zij denkt dat dit nog kan duren.

De weeën zijn onregelmatiger nu en niet meer zo dicht op elkaar. Ze zegt dat ze het niet echt weet of kan voorspellen. Het zou best nog een dag of langer kunnen duren. Ik ben sowieso zeer nieuwsgierig maar ook heel open naar hoe het allemaal zal lopen. En aangezien er dus toch nog voldoende tijd is, zend ik Nina naar beneden zodat ze zelf iets kan eten.

In de bubbel

Wanneer Nina terug is, ben ik zodanig gevorderd dat ik al in mijn bubbel ben. Ik ben al uit bad en rust uit op de badkamer vloer. Iedereen moet extreem stil en onbewogen zijn rondom mij. Ik vraag Nina om mijn partner te roepen. Ze zetten zich beiden, op een afstand, naast me op de vloer. Ik wil niet aangesproken of aangeraakt worden.

In trance

Tijdens deze intense momenten wil ik niet, zoals het in de meeste films tegenwoordig geportretteerd wordt, afgeleid worden met small talk of denkwerk. Ik wil volledig op mezelf gefocust zijn en ben ergens ver weg in mijn brein, zwevend tussen realiteit en verbeelding. Gedachten rollen moeiteloos na elkaar en nemen mij mee op een reis door mijn onderbewuste. Het is precies alsof ik op mijn eigen stroom gedachtengangen ben beland en dit slechts als passagier ervaar. Volgens mij is dit Nirvana. Je denkt niet meer bewust over zaken na maar zweeft op je onderbewustzijn. En dit allemaal terwijl je je lichaam intens maar toch zoals vanop een afstand aanvoelt. Moeilijk om exact uit te leggen.

Wachten op meer

Ik word een paar keer ‘wakker’ getrokken uit mijn trance telkens wanneer iemand de kamer verlaat of terug binnen komt. Mijn benen slapen. Ik voel al een tijdje een hoofdje in mijn bekken. Ik verander van positie en ga op mijn knieën over een poef leunen.

Op een bepaald moment spookt de gedachte door mijn hoofd dat er mogelijks iets mis is. Ik voel het hoofdje al even en de weeën zijn er. Ze zijn erg intens, maar ik ben nog niet bevallen. Ik vraag Nina haar opinie, denkend aan een mogelijke verkeerde presentatie, maar zij stelt me gerust. Ze zegt dat ik me in geen betere positie kan bevinden dan in diegene waarin ik al ben, zelfs indien dat het geval is.

Ik wil terug in trance duiken maar bedenk mij dat het wellicht geen slecht idee zou zijn om tijdens de volgende wee zelf wat bewuste stappen te ondernemen en wat mee te duwen. Mijn geduld wordt op de proef gesteld. Ik doe het en het hoofdje schuift ietsje lager, opeens duidelijk en pijnlijk voelbaar tussen mijn bekken, maar de wee is gepasseerd en het hoofdje is er nog niet uit. Het blijft daar maar zitten. Ik moet proberen terug naar binnen te ‘zuigen’ omdat het enorm onaangenaam voelt.

Bij de volgende wee probeer ik opnieuw, maar terug dezelfde situatie. Dat terug naar binnen proberen te krijgen van het hoofdje voelt extreem onaangenaam aan dus ik probeer harder te persen. Ik merk al gauw dat dat helemaal niet het gewenste effect heeft. Ik stop met alle bewuste acties en tracht om te ontspannen, om terug de golven te laten komen en gaan zoals ervoor.

Oeps, selfie!

Op een bepaald moment voel ik aan dat ik best niet meer over de poef leun maar mijzelf recht trek. En ik besef dat het hoofdje er waarschijnlijk uit zal komen. Ik grijp naar mijn gsm om de geboorte te kunnen vastleggen, maar trok ongewild een selfie. Een van mijn gezichtsuitdrukking terwijl ik een mensenhoofd naar buiten werk!

Selfie tijdens een perswee

Het voelt aan als een bowlingbal die van binnen naar buiten wordt geduwd, of beter gezegd die zichzelf naar buiten duwt, gepaard met een enorme opluchting! Te vergelijken met eindelijk kunnen plassen nadat je je urine heeeel lang hebt moeten ophouden, maar dan 1000 keer sterker en onmiddellijk in 1 keer.

Ik probeer snel nog eens wat foto’s te trekken (van de uitkomende foetus deze keer – allemaal jammer genoeg mislukt) en dan volgt het lichaampje. Nog eens een opluchting maar deze keer voornamelijk in mijn buik. Ik heb 2 seconden nodig om bij te komen maar hoor algauw van mijn partner dat we een meisje hebben. Hij was zodanig emotioneel dat hij het verklapte! Ik wil rechtstaan om alles beter te zien (en om mijn benen te strekken) maar Nina en mijn partner merken dat de navelstreng strak rond haar nekje vast zit.

De navelstreng

De navelstreng wordt mooi weggetrokken en kleine June begint te ademen. Omdat ik graag snel recht wil staan neem ik glibberige June vast met behulp van een handdoek. Omdat ze kleine kreetjes begint te maken, breng ik haar aan tot mijn borst. Juist op dat moment komen grote zus Jade en Elke de badkamer binnen.

Bebloed de borst geven aan kleine June

Ik beslis om naar de woonkamer te gaan, maar juist als ik wil beginnen stappen, valt de placenta tussen mijn benen. Het wordt gelukkig mooi in de voorziene kom opgevangen door Nina (super reflexen!). In de woonkamer eten we, drinken een kopje thee en praten bij. Het blijde nieuws wordt met een aantal naasten gedeeld en June vertelt mama hoe het allemaal voor haar is geweest. Ze heeft bijna een uur gebrabbeld (geen grap)!

Enkele uren later knippen grote zus en papa de navelstreng door.

Bevallen is een voorrecht

Nu pas, na deze ervaring zoals het hoort meegemaakt te hebben, voel ik me moeder en vrouw in mijn recht. Na mijn eerste bevalling voelde ik me bestolen, geschonden en in de war. En al kon ik het op dat moment nog niet zo goed plaatsen of verklaren, voelde het toch enorm verkeerd aan. Zelfs al is dat ook werkelijk hetgeen wat je in onze maatschappij mee krijgt over een bevalling. Een misplaatst beeld die je doet concluderen dat hulpeloosheid erbij hoort! En dat je je erna geradbraakt en kapot zult voelen…

Maar niets kan verder van de waarheid zijn! Je krijgt een enorme golf van energie na een bevalling! Een enorme helderheid. En een beetje trance die achter blijft. Je zweeft ergens nog, maar eerder op de achtergrond terwijl je bewust praat, eet en de baby voedt.

Het is zonder overdrijven de grootste kick die je ooit kan krijgen, onmogelijk anders te evenaren. En dit is in mijn opinie onze beloning voor het vrouw zijn en het baren. Dit is de mannen niet gegund. Natuurlijk krijg je er hoe dan ook een mooie baby van! Maar de natuur heeft die rush van hormonen onder andere voorzien om ons aan te sporen om te blijven voortplanten. Je eigen glorie en kracht zo ervaren, bereid je ook voor op het moederschap!

Laat je dus door niets of niemand overtuigen om je terecht verdiende beloning zomaar op te geven! Niet angst, niet schijnveiligheid, niet de ‘specialisten’!

Jij verdient dit

Je verdient het om dit allemaal ten volle te kunnen voelen! Om de bevalling van A tot Z mee te maken! In alle kalmte, in jouw vertrouwde omgeving en onder jouw voorwaarden. Het zal je zo veel krachtiger en zelfverzekerder in het leven helpen staan. Zaken die zeker goed van pas komen wanneer je je baby’s van zotte praktijken en foute adviezen zult moeten beschermen.

Uiteraard blijft bevallen een van de meest subjectieve ervaringen ooit, maar dit is hoe het voor mij was en wat ik eruit genomen hebt!

 

Heb je zelf een inspirerend geboorteverhaal dat je wil delen? Laat het me weten! Wie weet verschijnt het binnenkort op de blog.