We kozen er bewust voor om snel aan een tweede te beginnen. Beide zusjes schelen 19 maanden, anderhalf jaar dus. De oudste is intussen een echte peuter met bijhorende streken en uitdagingen, en dat maakt het ouderschap niet altijd even gemakkelijk. De komst van de baby heeft haar wereld helemaal op z’n kop gezet. Aandacht delen, niet altijd gemakkelijk! Noch voor haar, noch voor ons als ouders. En dan mogen we nog niet eens klagen, want Liz is echt een rustige baby. Ze slaapt veel en is snel tevreden.

Trotse zus

Elli is wel heel erg lief voor kleine zus, al vanaf de eerste dag overigens, en is ook erg bezorgd. Als Liz huilt, is ze de eerste om er naartoe te gaan. Ze geeft haar een knuffel of een tutje en probeert haar echt te troosten. Ze wil ook elke dag knuffelen samen in de zetel. Echt geweldig om te zien!

Toch is het best pittig. En lijkt het alsof Elli terug een baby is.

Niet meer op potje

Vlak voor de geboorte van zus was ze zo goed als zindelijk. Ze deed 70% van al haar behoeften op potje en gaf zelf aan wanneer ze haar behoeften moest doen. We hebben het potje op haar 9 maanden geïntroduceerd en voor en na het slapengaan, zetten we haar er elke keer op. Het was deel van onze dagdagelijkse routine. Tot de baby geboren was. Op potje wou ze niet meer, en ook verschonen was grote drama. Enerzijds wil ze geen baby zijn, maar anderzijds ook niet de grote zus. Heel moeilijk en verwarrend allemaal.

Niet meer alleen willen slapen

Hetzelfde met het slapengaan. Elli is altijd al een moeilijke slaper geweest. Omdat ik niet geloof in de “laat maar wenen”-methode, hebben we er altijd best veel moeite voor moeten doen. We slapen ook nog steeds samen om die reden. De werkwijze van Pantley (slapen zonder huilen) heeft ons erg goed geholpen. Eerst zonder borst laten slapen, daarna zonder mama in de buurt. En dat lukte. Ze kon uiteindelijk uit zichzelf in slaap vallen als we haar in de cosleeper legden.

Maar ook hier weer: tot de baby geboren was. De laatste weken waren hels. Het duurt nu 1 à 2 uur voor mevrouwtje in slaap valt. Het is een groot drama als we haar alleen in de kamer laten. Ookal is ze geen baby meer, het is en blijft onze kleine meid. En het doet pijn om haar zo te zien afzien. En ja, ook wij verliezen natuurlijk wel eens ons geduld. Tijd om op zoek te gaan naar een nieuwe manier, want dit is echt niet houdbaar.

Twee maanden later

Ondertussen zijn we twee maanden verder en begint Elli er beter en beter mee om te gaan. We kunnen stilaan weer de oude gewoontes oppikken.

Stap voor stap

We zijn sinds deze week terug begonnen met de zindelijkheidscommunicatie. Ik wil haar absoluut niet verplichten, noch belonen om op potje te gaan. Als ze niet wil, dan is dat haar keuze. Ik ga er vanuit dat deze fase tijdelijk is en dat ze zelf wel weer interesse zal tonen voor het potje, dat hier gewoon beneden staat. En inderdaad, een paar dagen geleden was het zover. Ze ging zelf op haar potje zitten (wel met haar broek nog aan), en deed haar behoefte. Tijd voor blotebillendag!

Ze loopt nu twee dagen rond in huis in haar blootje en heeft enkel de eerste dag een ongelukje gehad. Sindsdien niets meer! Dus hoera, ik ben zo blij dat het eindelijk weer goed gaat. Binnenkort is ze uit de luiers, ik voel het!

In haar eigen bed

Omdat het inslapen zo moeilijk verloopt met bijhorende krijsbuien, zijn we een nieuwe tactiek aan het toepassen. Opnieuw in de stijl van Pantley. Ze had gisteren weer een moeilijk moment bij haar middagdut. Ik heb haar zoals altijd eerst laten uitrazen voor ik weer naar haar toe ging (het enige dat werkt om tot rust te komen). En toen zag ik dat ze in slaap was gevallen op ons dekbed (dat overigens op de vloer ligt met dit warm weer), in plaats van in bed. Aha! Misschien wil ze niet meer in het grote bed?

Tijd dus om haar peuterbed te introduceren. Dit hadden we vorig jaar al gekocht en staat nu ongebruikt in haar eigen kamer. We hebben het peuterbed verplaatst naar onze kamer en ’s avonds uitgelegd dat ze nu hier mag slapen als ze dat wil. Op die manier slapen we nog steeds in dezelfde ruimte, maar heeft ze wel haar eigen persoonlijke plek. Ze wou er nog niet in slaap vallen, maar was wel helemaal enthousiast dat het bed er stond. Dus van zodra ze in slaap was hebben we haar erin gelegd. ’s Nachts werd ze wakker en is ze bij ons gekropen. Zelf, zonder drama, of ook maar iets te zeggen. Dus dat gaan we blijven doen, tot ze de nacht doorslaapt in haar eigen bed en we (misschien) de stap kunnen zetten naar haar eigen kamer. Wanneer ze er zelf klaar voor is!

En de baby…

die is helemaal verwonderd door haar grote zus. En trekt zich er voorlopig ook nog helemaal niks van aan. Ze slaapt gelukkig vaak, zo’n 2 uur aan een stuk meestal, en vraagt dan om voeding. Eens ze in slaap is gevallen (op mij of in de draagzak), leg ik ze in haar park en heb ik mijn handen vrij voor Elli.

Was het bij jullie ook zo’n grote aanpassing? En iemand tips om dat tutje weer af te bouwen? Ook weer zoiets waar ze plots veel meer behoefte aan heeft…