Voor ik op vakantie vertrok las ik een confronterend artikel van het Nieuwetijdskind waar mijn ogen toch van zijn open gegaan. Het ging over het gebruik van tablets en smartphones door ouders en wat daarvan de invloed is op je kinderen. Het artikel circuleert op social media en ik merk in mijn omgeving dat dit toch als probleem erkend wordt.

Doordat ouders (te) vaak gebruik maken van smartphones en tablets is er minder interactie met de kinderen. Als ik even naar mezelf kijk, gaat er best veel tijd naartoe. Al is het maar om snel die ene mail te lezen of Facebook te checken.Tijd die ik even goed aan Elli zou kunnen besteden.

Baby’s en kinderen hebben namelijk aandacht en liefde nodig. Het is al enkele decennia bekend dat kinderen die geen antwoord krijgen op hun signalen, helemaal overstuur geraken. Het still face experiment van Dr. Troninck is daar een goed voorbeeld van. Dit experiment toont het belang aan van menselijk en authentiek contact tussen de ouder en het kind. Het experiment duurt niet langer dan één minuut. De baby zoekt contact met de ouder maar de ouder reageert niet. Ze toont geen enkele emotie, waarna er verwarring, verdriet en woede optreedt. Wanneer de ouder weer verbinding maakt met het kind, komt het weer tot rust.

Hetzelfde gebeurt min of meer als we op onze smartphone bezig zijn. We ‘staren’ emotieloos naar een klein scherm en hebben even helemaal geen aandacht voor onze omgeving. En dat gebeurt sneller dan je denkt. Ik betrap me er zelf soms op dat ik iets aan het lezen of opzoeken ben en daardoor later reageer wanneer Elli (een beetje) aandacht vraagt. Ik ben me er wel van bewust en probeer het dan ook meteen goed te maken, maar het gevaar schuilt toch in een klein hoekje. Door onmiddellijk te reageren op signalen, leren kinderen zelf sociale vaardigheden te ontwikkelen. De basis hiervan is een veilige hechting. Volgens de auteur van het artikel kan een gebrek aan respons later leiden tot hechtings- of relatieproblemen, omdat de hechting een invloed heeft hoe het kind heeft leren omgaan met emoties en sociale behoeften.

Het is eigenlijk allemaal heel logisch, maar ik besef dat ik die smartphone toch nog meer links moet laten liggen. Door samen een weekje op vakantie te gaan, is dat besef alleen maar gegroeid. Ik had mijn laptop meegenomen, maar heb hem die week niet aangeraakt. Mijn gsm heb ik zo veel mogelijk aan de kant gelaten, en we hebben een hele week genoten van de frisse berglucht.

Eén dag kwam Elli in de woonkamer waar 2 personen een film aan het bekijken waren op hun laptop. Ze hadden oortjes in en keken apathisch naar het scherm. Elli zei hallo en lachte maar kreeg geen respons, want ze hadden haar niet gezien. Ik had haar in de gaten en zag welke impact dit op haar had. Ze probeerde nog eens maar geraakte echt in de war. Ze begon zelfs te huilen en kwam meteen naar me toe gelopen. Toen besefte ik des te meer de invloed van deze digitale apparaten. Hoe vaak zit ik niet aan mijn laptop te werken of naar tv te kijken als Elli hier rondloopt? Ik sluit me natuurlijk niet volledig af voor haar signalen, maar ik kan me wel voorstellen dat mijn aandachtsspanne een stuk kleiner is dan wanneer ik mijn smartphone heb uitstaan.

Gekke bekken: als we de smartphone boven halen, is het om er samen mee te spelen 😉

Daarom noteer ik voor mezelf toch twee aandachtspunten:

  • smartphone pas weer opzetten als Elli in bed ligt
  • geen gsm’s als we aan tafel zitten (gebeurt nog te vaak)

Betrappen jullie jezelf er ook soms op?

<a href=”http://www.freepik.com/free-photos-vectors/bedrijf”>Bedrijf foto created by Photoduet – Freepik.com</a>