Elke vrijdag post ik een persoonlijk geboorteverhaal van één van mijn lezers om je te kunnen voorbereiden op de bevalling. Elke bevalling is anders en dit resulteert in een reeks met mooie, heftige en inspirerende geboorteverhalen. Door positieve verhalen te lezen krijg je zelf meer vertrouwen in je eigen lichaam, waardoor je je beter zal kunnen ontspannen als het moment daar is. Ontspanning en vertrouwen zijn namelijk de twee sleutels voor een gunstige bevalling, zowel fysiek als mentaal. Dus neem een tas thee en lees mee!

Elisabeth vertelt

We naderen eind april. Ik loop sinds een paar weken rond met enkele centimeters opening (net zoals bij jouw grote broer Viktor), en hoop dat de bevalling er weldra aankomt. Je wordt eerder groot geschat en met het idee om thuis te bevallen, vraag ik mezelf af of ik daardoor geen onnodige risico’s neem.

We gaan er nog een weekend op uit naar zee, en beleven de nodige qualitytime met ons gezinnetje. Mijn laatste werkdag is 28 april en we sluiten die dag feestelijk af op de Floraliën. De volgende dag wordt jouw bompa 60 jaar, en al lachend vertel ik dat jij zijn grootste cadeau wordt. Ik had mijn ‘droomscenario’ klaar!

Uiteraard gebeurt er die dag niets. We maken ons klaar om op Bompa’s feestweekend te vertrekken. Er staat onder andere een mooie wandeling gepland: ideaal om de bevalling te laten starten!

’s Avonds beklaag ik me dat we mee gingen op weekend… het lukt me niet om mij (mentaal) voor te bereiden op de nakende bevalling en ik trek me geregeld terug met bevallingslectuur om toch in de goede mindset te komen.

En dan gaan we wandelen… Ik ben (te) fit, loop de ganse tijd mee vooraan in de groep, en hoop dat het effect heeft… helaas.

Over tijd

En stilaan naderen we jouw uitgerekende datum: vrijdag 6 mei. Deze laatste week – ik ben thuis, probeer me te ontspannen en tref de laatste voorbereidingen tot jouw komst – gaat voorbij en er gebeurt… niets.

Viktor kwam twee dagen te vroeg, ik reken nu op hetzelfde scenario en begin mij op te winden dat ik elke ochtend wakker word met mijn zwangere buik. Reeds drie nachten voel ik vanalles gebeuren (niets pijnlijk), maar niets zet door.

We gaan over tijd, en de twijfel speelt weer op. Elke ochtend denk ik: “het zal komende nacht gebeuren!” Immers, een (mijn) arbeid start ’s nachts, niét terwijl je druk bezig bent…

Het wordt moederdag, 8 mei, en ik ben reeds twee (!) dagen overtijd. Met mijn zus en broers spreken we af om ons mama, jouw Omi, te verrassen vandaag. Ik ben deze ochtend niet topfit, maar we hebben een woelige nacht achter de rug met jouw broer en ik spreek af dat we ’s namiddags gaan wandelen voordat we naar het Pannenkoekenhuisje gaan: zo kan ik makkelijk naar huis terug als het niet blijkt te gaan.

Harde buiken op moederdag

Na een viertal pijnlijke harde buiken beslis ik terug te keren naar huis. Ik word al een beetje emotioneel en vraag me af of het dan toch begonnen is – zo midden op een zomerse zondag. Op moederdag!

Jouw papa en ik komen thuis, het is bijna vier uur en we gaan op het terras nog een ijsje eten. De sfeer is heel ontspannen. Jouw broer blijft voorlopig bij Omi en Bompa en de rest van het gezelschap, tot we weten wat er nu echt gaande is. Maar de pijnlijke harde buiken houden aan. Elke 15 minuten, al gauw om de tien minuten. We spelen nog een ontspannen spelletje schaak, al is het soms moeilijk onze aandacht erbij te houden. Bompa komt Viktors slaapgerief halen en tegen zes uur besluiten we de vroedvrouw te bellen, met weeën om de 4 à 5 minuten, om eens te luisteren wat ze denkt. Ze is in de buurt en tegen half zeven komt ze bij ons thuis aan. We zitten op 5 centimeter ontsluiting en goede verweking. Je komt er echt aan!

Je bent op komst

De weeën volgen alsmaar korter op elkaar, maar zijn in eerste instantie vlot weg te puffen. We hebben plaats gemaakt in de leefruimte, de doeken liggen klaar en ik installeer me bij de zitbal en de zetel(rand). Jouw papa en ik werken elke wee samen weg en de vroedvrouw houdt zich bewust wat verderop bezig om niet te storen. Af en toe controleert ze jouw harttonen, en alles blijft vlot vooruitgaan.

Rond negen uur komt de tweede vroedvrouw erbij en kort nadien begint het echt lastig te worden, en blijk ik op 8 centimeter te blijven steken met nog een verdikking van de baarmoederhals. Ik heb het gevoel dat het niet meer vooruit gaat, en ga, op aanraden van de vroedvrouwen en om mijn knieën te ontlasten, aan jouw papa ‘hangen’, half staand/half hangend rond zijn nek. Zo kan ik drie venijnige weeën wegwerken, maar dan ga ik terug geknield aan de zetelrand zitten, omdat ik flauw word.

Op de baarkruk

Ik begin druk te voelen, het rechtstaan heeft jou het nodige zetje gegeven en al gauw krijg ik persdrang. Het lukt me niet goed om die persweeën geknield op te vangen, daarvoor zijn mijn benen te slap geworden, dus vraag ik om de baarkruk klaar te zetten en zo te proberen. Jouw papa steunt mijn rug, de vroedvrouwen zitten klaar om jou op te vangen. Het lijkt eindeloos te duren. Ik pers voorzichtig jouw hoofdje eruit en moet even op adem komen. De persweeën lijken af te nemen, maar we zijn er bijna en ik pers je er met mijn laatste beetje energie volledig uit. Alles samen op 12 minuten, zo blijkt.

Welkom Jakob!

Moederdag, 8 mei 2016, 22.26 uur: kleine Jakob, wat ben ik blij dat je er bent!

Door jouw brede schoudertjes (en een bizarre twist die je nog aan je geboorte wilde meegeven), heb ik een klein scheurtje aan je bevalling overgehouden. Terwijl je op mijn buik ligt, kan de navelstreng uitkloppen en door jouw papa afgeknipt en kort nadien wordt de placenta geboren.

We blijven kennismaken met ons drietjes, terwijl de vroedvrouwen mij verzorgen en wat oplappen? Nadien kunnen we ons dan in de zetel nestelen. Zo zou ik uren kunnen blijven zitten… Je wordt van top tot teen gecontroleerd – en perfect bevonden:

een flinke brok levensvreugde van 4 kg op de kop en 52 centimeter.

JAKOB.IMG_7003

Heb je zelf een inspirerend geboorteverhaal dat je wil delen? Laat het me weten! Wie weet verschijnt het binnenkort op de blog.