Elke vrijdag post ik een persoonlijk geboorteverhaal van één van mijn lezers om je te kunnen voorbereiden op de bevalling. Elke bevalling is anders en dit resulteert in een reeks met mooie, heftige en inspirerende geboorteverhalen. Door positieve verhalen te lezen krijg je zelf meer vertrouwen in je eigen lichaam, waardoor je je beter zal kunnen ontspannen als het moment daar is. Ontspanning en vertrouwen zijn namelijk de twee sleutels voor een gunstige bevalling, zowel fysiek als mentaal. Dus neem een tas thee en lees mee!

Carmen vertelt

Door de spoedkeizersnede bij ons eerste zoontje als gevolg van pre-eclampsie en Hellp had ik de wens om deze maal natuurlijk te bevallen. Omdat ik geen risico wou nemen, zou ik in het ziekenhuis bevallen met de vroedvrouwen van Geboortehuis De Zon. Ik kreeg een wekelijkse check-up en werd door mijn voorgeschiedenis goed opgevolgd door zowel de gynaecoloog als de vroedvrouwen.

Op 29 september moest ik terug op controle in het ziekenhuis, omdat mijn bloeddruk tijdens de laatste controles aan de hoge kant was. Ook deze keer. Daarom werd er beslist om me in te leiden voor dat er andere symptomen zouden beginnen.

De inleiding zou ’s avonds plaats vinden. Ik bleef in het ziekenhuis en mijn man Michael kwam nog even langs met ons zoontje Phill om afscheid te nemen. Hij bracht Phill naar de grootmoeder en kwam dan terug. Ik was blij dat ik mijn kleine man nog gezien had.

20160930_075822 - kopie

De inleiding

Het ballonnetje werd rond 20u geplaatst en ik kreeg al regelmatig een kramperig gevoel. Die nacht sliep ik al bij al nog redelijk ‘goed’.

’s Ochtends kreeg ik gel ingespoten, want het ballonnetje had nog niet veel werk gedaan. De gel bracht wel wat weeën op gang, maar van opening was er nog geen sprake. Ook het ballonnetje bleef gewoon zitten en na 4u werd er een tweede keer gel ingespoten. Toen was het toch al 17u ’s avonds. Hoewel het ballonnetje loskwam, was er nog steeds niet veel opening. Amper 3 cm.

De dokter beslist om me extra medicatie toe te dienen. Maar daar was onze kleine man niet mee akkoord. Hij reageerde er slecht op, dus kon ik geen medicatie meer bijkrijgen.

Afwachten

Ik bleef al die tijd rustig en ving de weeën zo goed mogelijk op. Rond 22u hebben we gebeld naar Els, mijn vroedvrouw, om toch maar even naar het ziekenhuis te komen. We hadden al die tijd telefonisch contact gehad, zodat zij alles goed kon mee volgen. Bij aankomst is ze informatie gaan inwinnen bij de gynaecoloog van wacht en bleek dat het nog niet voor meteen zou zijn.

De woorden epidurale en keizersnede kwam ter sprake. Ik was op het einde van mijn Latijn aan het geraken en werd echt misselijk. Daardoor ging ik overgeven van vermoeidheid. Ik viel tussen de weeën precies in slaap…

De gynaecoloog raadde me aan om nog even te wachten met een keizersnede, omdat er toch vooruitgang kwam. Maar ik was op. Samen met Els besloot ik een epidurale te nemen. Ook omdat de kans op een keizersnede reëel was. Die epidurale deed me zo’n deugd! Ik vond mijn tweede adem.

Toch een keizersnede

Na lang wikken en wegen is het verdict gevallen: toch een keizersnede. Omdat ik zo moe was, was ik opgelucht. Mijn ogen vielen verschillende keren dicht.

Op 1 oktober zag onze kleine man het levenslicht om 3u55. Borr werd meteen bij mij gelegd. Omdat ik me onwel voelde worden, nam papa het over.

De keizersnede was op de materniteit zelf gebeurd, waardoor Michael en Borr de hele tijd bij mij konden blijven tijdens het dichtnaaien. Dit vond ik zalig! Eens op de kamer werd Borr aan de borst gelegd en hij was er meteen mee weg. Ik kon er echt van genieten. Borr mocht de hele tijd mij blijven en heeft zijn bedje zelfs niet gezien. Het meten en wegen is pas na ons slaapje gebeurd.

20161001_053520 - kopie

Het was dan wel geen natuurlijke bevalling, maar ik heb het toch geprobeerd. En de ervaring erna was zo zalig!
Ik kijk er dan ook positief op terug!

Heb je zelf een inspirerend geboorteverhaal dat je wil delen? Laat het me weten! Wie weet verschijnt het binnenkort op de blog.