Elke vrijdag post ik een persoonlijk geboorteverhaal van één van mijn lezers om je te kunnen voorbereiden op de bevalling. Elke bevalling is anders en dit resulteert in een reeks met mooie, heftige en inspirerende geboorteverhalen. Door positieve verhalen te lezen krijg je zelf meer vertrouwen in je eigen lichaam, waardoor je je beter zal kunnen ontspannen als het moment daar is. Ontspanning en vertrouwen zijn namelijk de twee sleutels voor een gunstige bevalling, zowel fysiek als mentaal. Dus neem een tas thee en lees mee!

Talitha vertelt

Het is woensdag 2 september. ’s Morgens zet ik Warre af op het kinderdagverblijf zodat ik wat kon rusten en opruimen. Ik denk dat de nesteldrang naar boven kwam, want ik wou ineens alles nog poetsen en strijken! In de voormiddag krijg ik wat buikpijn. Ach, dat zullen oefenweeën zijn, dacht ik.

Ik ga in bad om te relaxen en dat werkt! Nadien ga ik verder met poetsen en strijken, en ondervind weinig last. ’s Avonds gaan we naar de winkel voor wat hapjes en drankjes. De bevalling zal één van de volgende dagen wel plaats vinden.

Rond 18.30 komen we thuis en eten we wat soep. Echt honger heb ik niet. Na een paar slokjes, voel ik mijn weeën opkomen. Ze worden plots heel heftig, dus leg ik me op de zetel. Mijn man belt de babysit om 19u om mijn oudste zoontje op te vangen. Ze zouden over een half uurtje komen na hun maaltijd.

Om de weeën te verzachten besluit ik nog eens in bad te gaan. Ik sproei met de douchekop over mijn buik, maar dat voelde niet juist. Ik besluit er terug uit te gaan en voel dan het hoofdje al!

Paniek!

Mijn man belt helemaal in paniek de ambulance, de huisarts en mijn moeder. Hij weet niet wat te doen en kijkt me aan. Ik pers twee keer en daar is ons Mien al! Om 19u45 is ze geboren. Net toen de babysit eraan kwam, een beetje laat dus…

Het ging allemaal zo snel! 20 minuten later komen de ambulance en de MUG eraan. We hadden Mien in handdoeken gewikkeld en lekker dicht bij mij gehouden. De huisarts heeft ondertussen de navelstreng doorgeknipt.

Naar het ziekenhuis

De ambulanciers dragen me naar beneden en vervoeren ons naar het ziekenhuis. Onderweg is de placenta geboren. Ik had toen nog hevige naweeën, met ons Mien in mijn armen. Dat was eventjes heel moeilijk, maar na 1 keer persen kwam de placenta.

In het ziekenhuis hebben ze me onderzocht en nog een beetje moeten naaien, want ik was wat gescheurd. Het naaien deed meer pijn dan de bevalling zelf. Ook Mien werd onderzocht en was helemaal in orde. Omdat ze het een klein beetje te koud had, is ze eventjes onder de warme lamp gelegd. Omdat alles zo snel is gegaan, heb ik jammer genoeg ook geen foto’s.

Elke bevalling is anders

Iedereen van de familie en de vrienden waren zwaar onder de indruk van ons verhaal. Hoewel heel het huis vol bloed hing, zou ik het zo opnieuw doen. Na de bevalling was ik ook erg snel gerecupereerd.

Mien is trouwens ons tweede kindje. Van mijn eerste ben ik bevallen op 34 weken en 2 dagen, met epidurale en knip, en daar heb ik wel een aantal dagen van afgezien.

Elke bevalling is dus anders en dit had ik op voorhand nooit ingeschat! Zeker bij een tweede kan het dus erg snel gaan ;-).

Heb je zelf een inspirerend geboorteverhaal dat je wil delen? Laat het me weten! Wie weet verschijnt het binnenkort op de blog.