Elke vrijdag post ik een persoonlijk geboorteverhaal van één van mijn lezers om je te kunnen voorbereiden op de bevalling. Elke bevalling is anders en dit resulteert in een reeks met mooie, heftige en inspirerende geboorteverhalen. Door positieve verhalen te lezen krijg je zelf meer vertrouwen in je eigen lichaam, waardoor je je beter zal kunnen ontspannen als het moment daar is. Ontspanning en vertrouwen zijn namelijk de twee sleutels voor een gunstige bevalling, zowel fysiek als mentaal. Dus neem een tas thee en lees mee!

Laure vertelt

Naar aanloop van mijn bevalling heb ik uren op het internet gespendeerd op zoek naar inspirerende bevallingsverhalen. Ik wist al van in het begin dat mijn bevalling ingeleid zou worden (om medische redenen). Ik wilde exact weten wat me te wachten stond. Google moest er meermaals aan geloven met zoektermen als: “hoe voelt een wee”, “wat te verwachten bij een inleiding”, “pijnloos bevallen ondanks inleiding”, “hypnobirthing and induced labour”, en noem maar op. Ik kwam helaas vooral terecht op negatieve ervaringen met als voornaamste conclusie: een inleiding is extra pijnlijk.

Hoewel mijn bevalling een heel intieme ervaring was, vind ik het toch belangrijk om mijn verhaal hier te delen om aan te tonen dat een bevalling een wondermooie, zelfs pijnloze ervaring kan zijn ondanks een inleiding en een erg medisch kader.

Na lang wachten…

Negen maanden hebben we uitgekeken naar dit moment. Eigenlijk zelfs al véél langer als we de 10 inseminaties, een miskraam en een ivf-poging erbij rekenen. Ik denk niet dat ik meer voorbereid kan zijn dan ik al ben: relaxatiecursus bij de vroedvrouw, prenatale sessies bij de kiné, prenatale yoga, boeken over pijnloos bevallen, talloze YouTube filmpjes, realityprogramma’s op tv, en dan nog een mp3 met audio-relaxatie dat al enkele weken non-stop in de auto weergalmt.

Ik ken zo goed als alle houdingen en ademhalingstechnieken om dit tot een goed eind te brengen en ik ben vastberaden om er een wondermooie ervaring van te maken. En wondermooi is het geworden! Hierbij het chronologische relaas…

5 dagen voor D-day

Vandaag een laatste controle bij de gynaecoloog voor de geplande inleiding (om medische redenen). Ik heb blijkbaar al 1 cm opening, een verkorte baarmoederhals en het hoofdje ligt al erg laag. Dat klinkt als een goed begin!

3 dagen voor D-day

Alles is klaar voor de bevalling, de valies staat gereed (zeg maar ‘valiezen’ want ik heb drie tassen voorzien, oeps) en de babykamer is helemaal klaar om onze dochter te verwelkomen. We hebben eigenlijk niets meer om handen, dus maken we er een rustig laatste weekendje met twee van. We doen nog een fietstocht door de velden in de hoop dat de hobbelige weg zorgt voor nog meer indaling. Thuis zit ik de hele tijd te wippen op de zitbal, in de hoop dat die bekkenbewegingen al een deel van het werk doen.

1 dag voor D-day: inleiding

Vandaag worden we verwacht in het ziekenhuis om de inleiding in te zetten. Op weg naar het ziekenhuis beseffen we dat dit wellicht de laatste rit is zonder baby op de achterbank. Om 20 u schrijven we ons in op de afdeling materniteit en krijgen we onze kamer toegewezen. Na lang wachten mogen we eindelijk naar het verloskwartier. Daar wordt een ballonsonde opgestoken nadat ze de opening hebben gecheckt (nog steeds 1 cm). Het ballonnetje wordt gevuld met water zodat de druk die ontstaat kan zorgen voor extra opening. Vervolgens wordt aan de monitor gekeken hoe de baby reageert op die ballonsonde. Ik krijg redelijk snel al erge krampen, geborrel in de buik en veel pijn. Er zijn nochtans geen duidelijke weeën te zien op de monitor, maar wel veel activiteit.

De hartslag van de baby gaat ook de hoogte in waardoor ik erg lang aan de monitor moet blijven, tot alles gestabiliseerd is. Ik voel me helemaal zwak en val bijna flauw. De moed zinkt me echt in de schoenen: als dit pas een voorbode is van een bevalling, wat staat me dan nog te wachten? Ik wil gewoon slapen en uit die oncomfortabele zetel, maar dat gaat niet… Uiteindelijk is het 2 uur ’s nachts als ik terug op mijn kamer mag. De krampen zijn ondertussen geminderd en de pijn is draaglijk. Ik kruip in bed met een kersenpitkussentje en slaag er toch in om enkele uurtjes te slapen, ondanks het ongemak en de opwinding voor de nakende bevalling.

D-day

Ik heb relatief goed (maar kort) geslapen en heb naar mijn weten geen weeën gevoeld. Rond 8 u mogen we eindelijk naar het verloskwartier. De monitor wordt aangeschakeld en aan elke hand wordt een infuus aangesloten.

Rond 9 u komt de gynaecoloog voor een inwendig onderzoek en om de sonde te verwijderen. Ik blijk al een goede 3,5 cm opening te hebben, heel wat meer dan ik had verwacht. En dit zonder een enkele wee te voelen! Mijn moraal is meteen beter en ik zie het al meer zitten. De dokter breekt mijn vliezen en plaatst een elektrode op het hoofdje van de baby om de hartslag beter te kunnen volgen.

Omdat ik heb geen zin heb om in bed te blijven zitten, brengt de vroedvrouw de zitbal zodat ik daar wat op kan wiegen. Op de monitor zien we niet veel activiteit, ik voel ook absoluut niets. Wanneer de vroedvrouw komt vragen of ik al contracties heb, voelt ze even aan mijn buik en zegt ze “maar mevrouw, dit is een contractie”. Ik voel nochtans echt helemaal niets, zelfs geen spanning of druk. Volgens haar heb ik een hoge pijngrens. Ondertussen blijf ik maar op de bal bewegen. Ik probeer te haken maar dat lukt toch niet zo goed met die infusen in mijn beide handen.

Rond 10 u start de vroedvrouw het oxytocine infuus, een weeënopwekker. Eerst een lage dosis, maar geleidelijk aan komt de vroedvrouw het verhogen. Stilletjes aan begin ik wel iets te voelen dat zou kunnen lijken op contracties. Een soort van druk in de rug die even snel weer wegtrekt als dat het opkwam. Ik dacht dat een wee toch zeker een minuut lang duurde, maar dit lijkt eerder 20 seconden maximum te duren… of is mijn tijdsbesef al verstoord? Op de monitor zien we de contracties niet verschijnen, maar de vroedvrouw voelt ze wel aan mijn buik. Ademen met de buikademhaling helpt, en ook al wordt de druk stilaan wel heviger, het is zeker niet onhandelbaar. Door rustig te blijven ademen en op de bal te wiegen is het makkelijk op te vangen…

In trance…

De contracties worden al wat intenser en ik neem de moeite niet meer om te praten tijdens een wee. Ik geraak in mezelf gekeerd en focus me volledig op mijn ademhaling. Ondertussen beweeg ik in ritmische cirkels op de bal en geraak in een soort van trance, die eigenlijk niet onaangenaam is. Ik laat elke wee over me heen komen en laat mijn lichaam het overnemen. Pijnlijk vind ik het niet echt… Op de monitor is te zien dat de hartslag van de baby bij elke wee omlaag gaat, maar dit gaat volledig aan mij voorbij. Ik maak me geen zorgen en ben heel erg relaxed.

Rond 12 u, een drietal uur na het breken van de vliezen, komt de dokter binnen en laat ze weten dat ik omwille van de dalende hartslag best een andere houding aanneem. Ik heb geen zin om mijn trance op de bal te verbreken, maar als dat het beste is voor de baby ga ik uiteraard niet tegenwerken. De vroedvrouwen installeren me op mijn linkerzij op het bed, waarbij de druk tijdens de contracties plots een stuk intenser worden. De arts voert opnieuw een inwendig onderzoek uit en daaruit blijkt dat ik een dikke 6 cm ontsluiting heb. Op dat moment geraak ik wat ontmoedigd. Ik had gehoopt al verder te staan. Op het bed zijn de contracties ook moeilijker op te vangen. Ik word spontaan misselijk en moet overgeven. Gelukkig brengt de vroedvrouw heel snel een bakje om het op te vangen.

Als blijkt dat de linkerzij-ligging niet helpt voor de hartslag, moet ik me op mijn rechterzij draaien. Ondertussen is rustig ademen tijdens een wee absoluut niet meer mogelijk. Ik kan de weeën niet meer de baas met de buikademhaling en ben helemaal vergeten dat ik nu best zou puffen… Gelukkig duurt elke wee niet zo lang, maar ze volgen elkaar wel snel op. Nog steeds voel ik niet echt pijn, maar eerder een heel hevige, overweldigende druk die me alle adem ontneemt. Na een drie of viertal (?) zulke weeën, vragen de vroedvrouwen een paar keer of ik al persdrang heb.  Ondanks mijn ontkennend antwoord, brengen ze alles in gereedheid voor de bevalling: ik zie daar een hele reeks instrumenten klaarliggen op een tafeltje met groene doek en vraag me af waarom ze dat nu al doen terwijl ik nog maar 6 cm opening heb.

Plotse persdrang

Net wanneer ik bedenk dat dit best wel intens wordt en ik me afvraag hoe ik dit nog uren zal uithouden, komt er een wee die gepaard gaat met een enorme druk en drang om te persen… een overweldigende oerkracht gaat over me heen en ik kan maar één ding bedenken: ik moet duwen, nu! Dat laat ik dan ook duidelijk merken aan mijn vrouw die zich op dat moment alleen met mij in de kamer bevindt. Ik roep en kreun (achteraf gezien best wel luid) en probeer me zelf al te draaien op mijn rug, klaar om desnoods die baby er zonder medische begeleiding uit te persen.

Mijn vrouw loopt ondertussen in allerijl naar de gang om de arts en vroedvrouwen erbij te halen. Ik ben blij en opgelucht dat de échte bevalling er aan komt (zo snel! en zonder ook maar aan een epidurale gedacht te hebben!), maar heb ook wel wat schrik van wat er me op dat moment overkomt en wat nog gaat komen…

Het moet 12u25 zijn wanneer de gynaecoloog en twee of drie vroedvrouwen me helpen om mijn benen in de beugels te doen om te persen. Achteraf hoor ik dat de gynaecoloog me eerst nog heeft onderzocht, maar daar heb ik zelf totaal geen benul meer van. Gelukkig heb ik 10 cm opening en mag ik effectief beginnen persen. Dat ik op minder dan een half uur van 6 naar 10 cm opening ben gegaan verklaart meteen ook de intensiteit van die laatste weeën.

Mijn vrouw staat naast mij en ik knijp in haar hand. Ik voel dat ik haar aanwezigheid heel hard nodig heb en dat ze me echt tot rust brengt. Ik krijg even wat langer adempauze en dan komt er opnieuw een perswee. Een hele verademing: het persen lucht écht op en het voelt goed om actief te kunnen meewerken. Onder aanmoedigingen van een heel team rondom me, begin ik te persen: adem inhouden en met alle kracht duwen tot ik niet meer kan, eventjes op adem komen en opnieuw duwen.

The ring of fire

Het duwen voelt goed aan, maar ik voel ook wel dat het rekt, een soort van branderig gevoel. “The ring of fire” herinner ik me van de vele Engelstalige websites die ik heb gelezen, en ik bedenk dat die beschrijving wel helemaal klopt. De vroedvrouw zegt dat ik naar dat gevoel toe moet duwen. Het voelt wat eng, maar ik besef dat ik hier door moet, dat “passief” duwen me niet verder zal helpen en dat ik maar beter alles op alles geef.

Na een drietal weeën laat de gynaecoloog weten dat het hoofdje niet meer terug naar achter zal gaan als ik nog even goed doorduw… en inderdaad, plots voel ik tussen de persweeën door dat er “iets uit mij steekt”, en ik zeg doodleuk “precies een kak die halfweg uitsteekt”, tot groot jolijt van alle aanwezigen. Ik bedenk ondertussen dat bevallen echt wel meevalt en dat ik dat met plezier zou overdoen voor een tweede kind.

Er zijn al een vijftal persweeën voorbij wanneer de gynaecoloog zegt “nog twee keer duwen en dan is ze er”, dé woorden die ik met veel plezier aanhoor! In een mum van tijd geeft de dokter een spuitje met lokale verdoving en voert ze een knip uit. Ik voel er gelukkig helemaal niets van en besef het niet eens. Ik geef alles wat ik heb en duw met al mijn kracht. Op vraag van de gynaecoloog stop ik heel even met persen, de tijd dat ze de navelstreng doorknipt. Die is strak verstrengeld rond het nekje en kan niet over het hoofd gehaald worden. Voor ik het weet mag ik weer verder duwen en plots is ze daar… Het is 12u38 wanneer onze dochter geboren wordt. De vroedvrouw doet een dekentje rondom haar en legt ze op mijn borstkas, onze eerste kennismaking, een onwezenlijk moment…

Ze laat meteen haar stem horen en we genieten van dit onvergetelijk moment. Ondertussen krijg ik nog een spuitje in mijn been om de placenta uit te drijven. Die wil helaas niet echt meewerken want er blijven nog klonters achter. De gynaecoloog voert ter plekke een curettage uit met de hulp van een echotoestel. Het is een hele hoop gesleur en geduw op mijn buik maar het kan me niet deren -ondanks dat het zonder verdoving gebeurt- want ondertussen ligt onze dochter op mij en kan ik haar bewonderen en even bekomen van een toch wel zware fysieke inspanning.

Overweldigende oerkracht

Achteraf beschouwd was dit een onvergetelijke bevalling die ik me niet beter had kunnen inbeelden. Ik had de ergst mogelijke pijn verwacht na de inleiding. Ik had gedacht dat ik zou smeken om een epidurale en dat ik heel erg bezorgd zou zijn dat er iets zou mislopen. Maar in werkelijkheid was het heel anders: ik voelde geen échte pijn (enkel een heel intens en overweldigend gevoel), heb niet eens aan een epidurale gedacht en kon het gebeuren helemaal bewust en onbezorgd meemaken. En dat laatste is ook te danken aan het medische team dat heel discreet was wanneer het toch wel spannend werd omwille van die dalende hartslag.

Achteraf vertelde de gynaecoloog me dat ze op het punt stond om een spoedkeizersnede uit te voeren, net voordat ik de persdrang kreeg. Gelukkig liet onze dochter niet op zich wachten en hebben we dit samen tot een goed eind gebracht. Het was onvergetelijk om in aanraking te komen met de diepste instincten van mijn lichaam en te ervaren hoe een oerkracht in me alles overnam!  Er aan terug denken geeft me opnieuw zelfvertrouwen, wat een geluk om zoiets moois te mogen ervaren!

Dankzij een goede voorbereiding

Mijn positieve ervaring is voor een groot deels te danken aan een goede voorbereiding en de juiste ‘mindset’. De volgende tips hebben mij hierin écht geholpen, ook bij een inleiding:

  • Lees je in over de bevalling en wat je kan verwachten maar zoek hierbij bewust positieve verhalen op en negeer alle negatieve verhalen. Dus ook je beste vriendin die in geuren en kleuren vertelt hoe hard ze heeft afgezien…
  • Volg prenatale yoga en/of een relaxatiecursus bij de vroedvrouw. Je leert er hoe je je ademhaling kan gebruiken om tot rust te komen en in welke houdingen je de weeën kan opvangen. Al is het op voorhand onmogelijk om te zeggen bij welke houding je je het beste zal voelen, het is wel handig om de verschillende houdingen te kennen en achter de hand te houden.
  • Een groot deel van je ervaring zal bepaald worden door je ‘mindset’, de manier hoe je er zelf mee omgaat. Probeer de pijn geen belangrijke plaats te geven. Als je bij een wee denkt “oh nee, dit doet pijn! pijn! pijn!”, dan zal je lichaam zich opspannen en werk je in feite de weeën tegen. Probeer eerder om de weeën te ‘omarmen’ en te zien als iets nuttigs, het is tenslotte je lichaam dat aan het werk is en elke wee brengt je dichter bij het einde van de bevalling! Heb vertrouwen in je lichaam en laat je lichaam het overnemen. Het is hier tenslotte voor gemaakt, en miljarden vrouwen hebben het je voorgedaan!
  • Maak een lijstje van positieve slagzinnen die je in de weken voor je bevalling regelmatig herleest. Geef ze desnoods aan je partner of kader ze in voor tijdens je bevalling. Dit waren mijn “arbeid- en bevallingsmantra’s”:
    • Miljarden vrouwen hebben het je voor gedaan
    • Je lichaam is hier voor gemaakt
    • Laat los, je lichaam neemt het over
    • We zijn hier in goede handen
    • Straks is het allemaal voorbij en heb je je baby vast
    • Hou het niet tegen, de pijn is goed en nuttig
    • Blijven bewegen en de zwaartekracht zijn werk laten doen
    • Denk aan hoe graag je dit wil
    • Relax! Ontspan!!!!
    • Adem in… adem uit
    • Denk aan deze zomer in de bergen met z’n drietjes
    • Ik kan dit, ik ben sterk
    • Go with the flow
    • Het is maar één dag afzien
    • Elke wee is een stapje dichter naar het einde
    • Deze wee komt nooit meer terug

Deze twee boeken kan ik zeker aanbevelen:

  • Duik in je weeën : een boek met duidelijke, soms wel expliciete illustraties. Het geeft tips en adviezen om vol zelfvertrouwen en zo ontspannen mogelijk “in je weeën te duiken”.
  • Hypnobirthing, the Mongan Method: een boek over pijnloos te bevallen aan de hand van zelfhypnose. Oké, toegegeven, sommige passages zijn véél te zweverig en kun je best negeren, maar de filosofie achter het pijnloos bevallen vond ik heel erg inspirerend. Je komt te weten welke spieren actief zijn tijdens een wee en hoe je hiermee ontspannend om kan gaan.

Heb je zelf een inspirerend geboorteverhaal dat je wil delen? Laat het me weten! Wie weet verschijnt het binnenkort op de blog.