Elke vrijdag post ik een persoonlijk geboorteverhaal van één van mijn lezers om je te kunnen voorbereiden op de bevalling. Elke bevalling is anders en dit resulteert in een reeks met mooie, heftige en inspirerende geboorteverhalen. Door positieve verhalen te lezen krijg je zelf meer vertrouwen in je eigen lichaam, waardoor je je beter zal kunnen ontspannen als het moment daar is. Ontspanning en vertrouwen zijn namelijk de twee sleutels voor een gunstige bevalling, zowel fysiek als mentaal. Dus neem een tas thee en lees mee!

Gwendy vertelt

Het is 16 mei 2017, pinkstermaandag, en ik ben 37 weken en 5 dagen zwanger. Dit is langer dan bij mijn eerste zwangerschap. Toen braken mijn vliezen op exact 37 weken en kwam ik met een torenhoge bloeddruk binnen op het verloskwartier. Ik had toen ook een beginnende zwangerschapsvergiftiging en kreeg na de bevalling een vrij zware bloeding. Dat laatste maakt dat ik deze keer ook in het ziekenhuis moet bevallen. Mijn bloeddruk wordt goed opgevolgd en is ook nu al vrij hoog.

Ik wil graag zo natuurlijk mogelijk bevallen. Omdat mijn wensen bij de vorige bevalling niet helemaal gerespecteerd werden (vooral door de gynaecoloog dan, de vroedvrouwen in het ziekenhuis waren super), heb ik een zelfstandige vroedvrouw gecontacteerd die mij zal begeleiden in het ziekenhuis. Door rugproblemen kan ze er echter niet bij zijn, en haar vervanging heeft geen toestemming om een bevalling te begeleiden in het ziekenhuis. Ik zal dus zelf mijn grenzen moeten bewaken en heb een geboorteplan gemaakt. In het ziekenhuis is er ook een gesprek geweest met een vroedvrouw waar mijn wensen overlopen werden (dat is nieuw, bij de vorige zwangerschap bestond dat nog niet).

Op controle

Ik heb al een paar dagen last van steken, slijmverlies en het gevoel dat ik ook deze keer zeker de 40 weken niet ga halen. Bij de laatste controle bleek ik al 2 cm opening te hebben en de baby is volledig ingedaald. Nu moet ik aldoor naar het toilet. Ik verlies continu vocht en krijg stilaan het vermoeden dat het wel eens vruchtwater zou kunnen zijn. We hebben vandaag afgesproken om ’s middags frietjes te gaan eten bij mijn schoonvader. We besluiten dat nog snel te doen zodat we ons oudste zoontje M. (2j 9m) daar kunnen laten spelen terwijl wij even richting ziekenhuis gaan voor een controle. En zo hebben we ook nog een stevige maaltijd achter de kiezen,want bij mijn eerste bevalling braken mijn vliezen op restaurant bij het aperitief. Toen moest ik met een quasi lege maag bevallen. Dat zou ik deze keer willen voorkomen.

Ik voel nog niet echt weeën, dus verwacht eigenlijk nog naar huis te mogen. Op materniteit wordt een ctg genomen en een vaginale wisser. Maar eigenlijk is het zelfs zo al snel duidelijk dat ik effectief vruchtwater verlies. Indien de bevalling niet zelf op gang komt, word ik de volgende morgen ingeleid om infecties te vermijden.

“Het is niet erg, mama”

Uit de ctg blijkt dat ik al iets van contracties heb, maar zelf voel ik eigenlijk nog niet echt iets. Men heeft ook liever dat ik in het ziekenhuis blijf nu. Dat is een beetje een opdoffer voor mij. Ik word vrij onrustig: enerzijds omdat ik ‘tijdsdruk’ ervaar om te bevallen, en anderzijds omdat ik M. graag wil uitleggen dat de baby eraan komt. Ik wil dat graag zelf doen, dus gaat Y. even naar mijn schoonvader om hem te halen.

Als M. er is gaan we samen even wandelen op de gang, want beweging kan de bevalling in gang zetten. Zo kan ik nog even one-on-one ‘afscheid nemen’ van hem als enig kind. Ik leg hem uit dat de baby op komst is, dat mama in het ziekenhuis moet blijven tot die er is en dat hij thuis moet gaan slapen. Papa zal hem komen instoppen en bompa zal bij hem blijven vannacht. Hij huilt een beetje als hij dit hoort, maar als hij ziet dat ik zelf tranen in mijn ogen krijg zegt hij dapper: “het is niet erg mama, ik kan wel zonder jou slapen.” Dan komen de tranen natuurlijk helemaal los, wat ben ik trots op mijn kleine grote man.

De weeën worden heviger

Y brengt M. naar huis en gaat zelf even iets eten, het is nu 18 u. Ik kom stilaan tot rust, blijkbaar had ik het afscheid van M. echt nodig. Ik blijf rondjes lopen door de gang en merk nu dat de weeën iets heviger worden. Y. komt terug en we doden de tijd tussen de weeën met het zoeken naar namen. We weten het geslacht van de baby niet en hebben nog altijd geen naam. Noch voor een jongen, noch voor een meisje. Uiteindelijk komen we voor elk geslacht tot een shortlist van 2 namen.

Tegen 22 u merk ik dat ik mij echt moet concentreren om de weeën nog weg te kunnen puffen. Ik zeg op een van mijn wandelingetjes door de gang tegen de vroedvrouwen (het is net shiftwissel) dat ik denk dat het tijd is om naar het verloskwartier te vertrekken.

Omdat ik nog in staat ben om grapjes te maken wordt dat in twijfel getrokken, maar na een ctg blijkt toch dat de contracties nu echt wel hevig zijn. Rond 23u30 ben ik geïnstalleerd op de arbeidskamer en blijkt dat ik 4 cm opening heb. Ik ben lichtjes teleurgesteld, want heb nu echt wel veel pijn en de weeën volgen elkaar razendsnel op, telkens in ‘clusters’ van 2. De tweede wee is telkens heel moeilijk op te vangen omdat ik geen tijd heb om te recupereren van de eerste.

Rond middernacht voel ik persdrang. Ik zeg dit tegen Y., en als hij niet snel genoeg reageert roep ik ‘NU BELLEN’, waarop de vroedvrouw binnengestoven komt. Blijkbaar had ze mij gehoord en ook de hoogdringendheid goed ingeschat. Ik blijk nu 9 cm opening te hebben en word in allerijl naar de verloskamer gebracht. Dan is het even chaos. Ik wil graag persen en blijf vragen of dat mag, terwijl 1 vroedvrouw belt met de gynaecoloog en de andere mij blijft vragen of ik nog op de baarkruk wil gaan zitten of liever in bed blijf.

Puffend op de baarkruk

Ik heb 1 lange perswee en heb geen idee hoe ik op de baarkruk kan geraken, maar in bed persen zie ik ook niet zitten. Op de een of andere manier raak ik – al persend – op de baarkruk. Y. gaat snel achter mij zitten. De vroedvrouw gooit een kussen op de grond en zegt: “Ik zie het hoofdje”, waarop ik nog een duw geef en antwoord: “Ja, en nu is het er al he”.

Nog een klein duwtje en de schoudertjes worden ook geboren. Het is nu 00u23. Ik pak de baby aan en leg hem direct aan de borst. Hij (het is een jongen) hapt onmiddellijk aan. Ik blijf nog op de baarkruk zitten met baby aan de borst en we keuvelen wat met de vroedvrouwen.

De navelstreng wilde ik graag laten uitkloppen. Deze wordt effectief pas na een kwartier doorgeknipt, op het moment dat de gynaecoloog binnenkomt. De placenta moet dan nog geboren worden, maar in tegenstelling tot vorige keer wachten ze rustig af. Ik moet een beetje gehecht worden, dus de gynaecoloog begint daar alvast aan. Ondertussen gaan ze de (nog altijd naamloze) baby wegen en meten. Tijdens het hechten komt de placenta ook los.  Hierna worden we naar de arbeidskamer teruggebracht, waar ik rustig wat kan skinnen met de baby en we uiteindelijk ook de knoop doorhakken wat betreft de naam.

bevalling, geboorte, baarkruk

Na een uurtje worden we overgebracht naar onze kamer op materniteit. Y. gaat naar huis om nog een beetje te slapen en vertelt M. bij het wakker worden dat zijn kleine broer geboren is.bevalling, geboorte, baarkruk

 

Heb je zelf een inspirerend geboorteverhaal dat je wil delen? Laat het me weten! Wie weet verschijnt het binnenkort op de blog.