Elke vrijdag post ik een persoonlijk geboorteverhaal van één van mijn lezers om je te kunnen voorbereiden op de bevalling. Elke bevalling is anders en dit resulteert in een reeks met mooie, heftige en inspirerende geboorteverhalen. Door positieve verhalen te lezen krijg je zelf meer vertrouwen in je eigen lichaam, waardoor je je beter zal kunnen ontspannen als het moment daar is. Ontspanning en vertrouwen zijn namelijk de twee sleutels voor een gunstige bevalling, zowel fysiek als mentaal. Dus neem een tas thee en lees mee!

Lita vertelt

6/6/2016, 23u30

Dennis en ik kijken naar een film. We hebben een drukke dag gehad. De schoonmoeder is komen kuisen want ik had maar weinig energie die dag en voelde toch wel geregeld menstruatieachtige krampen. Ik hoopte stiekem dat dit zou overgaan naar echte weeën want ik voelde gewoon dat je bijna ging komen. Ineens zie ik dat mijn broek nat is tussen mijn benen. Niet heel veel… maar toch meer dan de natte onderbroekjes van de afgelopen dagen. Ik twijfel even maar besluit toch de test de doen die ik in het geboortehuis heb meegekregen.

Deze test kleurt meteen donkerblauw, positief dus! Wauw, ik verlies vruchtwater. Ineens voel ik aangename zenuwen opkomen. Net of je op reis gaat vertrekken! Ik zeg nog heel blij tegen Dennis dat we morgenvroeg misschien wel een zoon gaan hebben, als het allemaal goed vooruit gaat. We kijken al grijnzend de film verder uit en bellen Leentje (de vroedvrouw) al eens op om te melden dat de test positief was (en om nog eens zeker na te vragen of donkerblauw toch echt wel positief is).

Yes toch wel, je komt er dus echt aan! We besluiten dan maar om onze rust nog te pakken en gaan vol verwachting slapen nadat we de bevallingskoffer nog eens hebben nagekeken.

Maar er gebeurt niets…

7/6/2016, ochtend

Ik sta op na een zalige nacht. Goed geslapen… maar, er is niets gebeurd? Ik voel niets: geen pijn, geen krampen, niets? Hallo? Leentje komt voor de middag thuis langs en controleert mijn temperatuur en de hartslag van de baby. Alles in orde. Ze geeft me een voetmassage en laat me een cocktail drinken met gin, appelsiensap en wonderolie. Ze overlegt met Els (de andere vroedvrouw) en de gynaecoloog.

Normaal gezien is in België de regel dat weeën 24u na het breken van de vliezen spontaan moeten optreden (omwille van infectiegevaar). Aangezien alles nog goed is met ons geeft de gynaecoloog ons 48u. Ongebruikelijk… maar ik ben daar heel blij mee! Het is mijn grote wens om in het geboortehuis te bevallen in intieme sfeer, ver weg van een ziekenhuis. Hier heb ik heel mijn zwangerschap naar gewerkt, cursussen gevolgd dagelijks ontspanningsoefeningen, hypnobirthing, yoga, op alles gelet wat maar kan,… Dus die 48u geeft ons extra tijd. Ik heb nog alle hoop.

Hoopvol

Die dag werkt Dennis vol op in huis en in de tuin. Ik oefen mijn hypnobirthing, ga wandelen, maak een cake, kijk nog een aflevering van Game of Thrones en hang lekker aan de telefoon met een vriendin alsof er niks aan de hand is. Tijdens het wandelen lijken er toch krampen op te komen dus dat geeft me hoop. Helaas gaan de krampen na het wandelen weer weg. Dju toch!

’s Avonds gaan we op controle bij Els. Daar doen we een diepe ontspanningsoefening om te kijken of er eventueel nog iets vastzit. Tijdens die oefening heb ik behoefte om contact te maken met alle zwangere vrouwen van de wereld en alle vrouwen die op het punt staan te bevallen. Ik vraag me ook af of de baby de bevalling misschien tegenhoudt omdat hij aan iets twijfelt? Ik probeer hem gerust te stellen. Na de consultatie voel ik me weer hoopvol. We gaan nog een ijsje eten. Dennis geeft me een voetmassage en een stevige knuffelsessie om de endorfines op gang te krijgen. We drinken nog goed wat tonic en frambozenbladthee en eten een ananas op. Ik denk: “alles wat maar kan helpen, moeten we nu doen”. Die nacht gaan we nog heel hoopvol in.

De bevalling laat op zich wachten

8/6/16, ochtend.

Moeilijk wakker geworden. Nu krijg ik echt schrik. Dit gaat geen geboortehuisbevalling worden. Wat doen we fout? Boos ben ik, en teleurgesteld op m’n lijf! Ik heb het moeilijk om kalm en positief te blijven en probeer me er aan vast te houden dat jij er hoe dan ook aankomt. Ik het zal moeten nemen zoals het is. Die dag doe ik veel interne gesprekken met jou en met m’n lijf. Ik ga met jou na waarom ik niet naar het ziekenhuis wil en som de voordelen van het geboortehuis op. Anderzijds probeer ik je ook gerust te stellen dat jij het allemaal wel weet en dat ik alles zal doen wat jij nodig vind. Die dag gaan we ook weer wandelen (zonder krampen deze keer en vervelende muggen!) en oefen ik weer verder op de hypnobirthing.

Om 13u30 komt Els thuis langs. Ze legt me op de eettafel en Dennis en zij doen een rekoefening om een eventuele slechte ligging van jou uit te sluiten. We doen een tikoefening waarbij we constante zinnen herhalen om de angst bij mij te doen dalen. Els begint me ook stilletjes aan voor te bereiden op een ziekenhuisbevalling.

Wat als?

Ze legt heel duidelijk uit wat er gaat gebeuren als ik deze avond naar het ziekenhuis moet vertrekken. Ik hou me sterk maar eigenlijk zit ik tegen mijn tranen te vechten. Als Els weg is, trek ik me boven terug in het donker. Ik stort even helemaal in maar probeer daarna mijn krachten terug te vinden. De hele namiddag doe ik ontspanningsoefeningen, luister naar muziek, doe yoga, doe nog een dutje,… Ik moet deze boosheid en teleurstelling zien te verwerken en loslaten.

En loslaten,  dat is geen gemakkelijke opgave voor mij. K*t! Dit wou ik niet… maar ik heb nog altijd hoop! Ik hoop dat mijn weeën op gang komen eenmaal we in het ziekenhuis zijn of als we in de auto zitten. Dan kunnen we toch nog doorrijden naar het geboortehuis.

In de auto luister ik naar de muziek die ik mijn hele zwangerschap heb gezongen en beluisterd. Ik neem afscheid van mijn dikke buik, probeer los te laten en jou te verwelkomen.

Toch naar het ziekenhuis

19u00.

En ineens zijn we in het ziekenhuis. Daar zit ik dan, in een verlossingskamer aan de monitor. Ik kan even niet stoppen met huilen. Alles wat ik niet wou is ineens realiteit… Ik ben zenuwachtig en bang. Na de monitor komt de assistent een ballonnetje opsteken. Dit doet geen deugd, maar ik kan ook niet zeggen dat ik er erg ontspannen bij lig. Hij is wel heel vriendelijk en Dennis en de vroedvrouw van de nacht nemen m’n handen vast. Ze besluiten er morgenvroeg pas een gel in te spuiten om minimaal in te grijpen uit respect voor mijn wens om zo natuurlijk mogelijk te bevallen.

Als alles rustig is voor de nacht probeer ik te ontspannen, praat ik met Dennis, wrijf ik voor de laatste keren over die dikke buik die ik zo gekoesterd heb al die tijd, voel ik jou nog goed bewegen, en probeer ik veel te drinken en te rusten. Dennis slaapt die nacht wel heel slecht want in de verloskamer is er enkel een rechte zetel en hij heeft ook geen dekens gekregen. Hij werkt even op m’n zenuwen met zijn gemopper en gefriemel en na een druk op de bel krijgt hij dan toch een dekentje.

Half in de zetel, half in mijn bed met zijn voeten, valt hij dan ook in slaap. Ik denk nu achteraf dat hij ook wel erg zenuwachtig was.

Je komt eraan!

9/6/2016.

Vandaag gaat het gebeuren. Hoe dan ook, je komt er nu echt wel aan! Om 6u30 lig ik al aan de monitor. Ik heb wel heel regelmatige harde buiken en krampen. Volgens de vroedvrouw van het ziekenhuis mag ik ze stilletjes aan wel weeën gaan noemen. Maar dat durf ik niet na de afgelopen dagen. Elke harde buik is ook heel zichtbaar op die monitor en daar ontspan ik wel van. Elke pijnscheut is een grote beloning, hoe raar dat ook klinkt. Om 7u spuiten ze de proglastine (als ik het me goed herinner) in en binnen het half uur valt mijn ballonnetje eruit. Dat betekent dan dat ik al aan 3 cm ontsluiting zit! Yes!

bevalling, monitor

Om 10u doen ze een inwendig onderzoek AUW! Dat was heel pijnlijk. Mijn baarmoederhals was ook nog zo lang dat de gynaecoloog het amper kon voelen. Dat gaat dus nog even duren… ik zit veel op de yogabal van het ziekenhuis en probeer in een soort van cocon te kruipen. Ik probeer me af te sluiten van de wereld maar heb hier grote problemen mee. Aangezien er regelmatig iemand binnenkomt om vragen te stellen of om me aan de monitor te hangen, is dat niet evident. Bovendien is verderop op de gang een vrouw aan het bevallen die alles bij elkaar krijst.

In sneltempo 10 cm

Ik heb stilletjes aan weeën en Dennis doet zijn best om me te helpen (strelen, tegendruk op de onderrug,…). Tegen 11.00 bel ik Leentje op. Ik kan wel wat hulp gebruiken om in mezelf te treden en Dennis wil wel eens een luchtje gaan scheppen. Om 11u30 arriveert ze en gaat Dennis eventjes naar beneden. Net als Leentje aankomt moet ik het volgende inwendige onderzoek laten doen. Deze keer is m’n baarmoederhals al korter en weker. Het hoofdje van de baby ligt ook al heel laag.

De gynaecoloog belist om mijn vliezen te breken langs onder en om me nog niet aan het infuus met oxytocine te hangen. Het voelt heel gek als ik het warme vruchtwater langs m’n benen voel lopen. Maar met Leentje aan m’n zij voel ik me redelijk kalm tijdens de onderzoeken. Na de onderzoeken ga ik terug op de bal om de weeën op te vangen. Deze zijn toch toch wel heel heftig en ik heb ook de nood om geluiden te maken. Ik kan me van deze periode weinig herinneren maar ik weet wel dat ik dacht dat alles nog maar net begonnen was. Ik dacht dat ik me aanstelde en dat dit nog maar beginweeën waren.

Dit gaat lukken!

Maar niets was minder waar. Plots zei ik tegen Leentje dat ik aan het persen was. Op een half uurtje tijd was ik van 3 naar 10 cm ontsluiting gegaan!  Ik had me dan achteraf gezien toch niet aangesteld. Als Dennis terug boven komt, is Leentje het bevallingsbad aan het vullen. Ik lig op bed op m’n zij om de weeën op te vangen. Ik probeer me vast te houden aan het feit dat dit maar een fase is. Nog even en ik zou mijn kindje vasthebben. Dit is waarvoor ik gemaakt ben. Alle vrouwen kunnen dit. Deze pijn gaat over. Het is maar een tijdelijk iets!

In bad maakte ik echt demonische geluiden tijdens de weeën. Ik besefte dit van mezelf, maar kreeg m’n stemgeluid maar niet onder controle. Ik wist dat ik meer naar beneden moest ademen en lagere tonen moest produceren. Dit lukte me maar pas, toen Leentje hier iets van zei. Naar mijn gevoel zat ik in bad heel snel aan het punt dat we het hoofdje zagen en dat ik het ook zelf kon voelen. Maar in realiteit zat ik toch wel anderhalf uur in bad te persen.

Anders dan gepland

Ik kan me hier allemaal heel weinig van herinneren. Ik weet alleen dat mijn benen na een tijdje zo moe waren dat ik ze niet meer kon openhouden. Daarna ben ik op aanraden van Leentje uit bad gekomen om op de baarkruk te gaan zitten. Maar ook daar was ik te moe en te rillerig voor. Dan ben ik op eigen vraag op bed gaan liggen op m’n rug met m’n benen in de steunen. De enige houding die ik zeker nooit wou doen tijdens m’n bevalling (ik wou heel zeker een onderwater bevalling)…

En toch lig ik hier nu in bed. Ik weet nog dat ik dat dacht. Maar erg vond ik dat niet. Ik had dat echt nodig dus dan doe je dat, ook al stond dat niet in de planning. In bed ging het persen naar mijn gevoel terug beter en toch gleed je telkens weer terug met je hoofdje. Tijdens elke perswee had ik drie ademteugen de tijd om alles te geven.

Met de zuignap

De eerste twee ademteugen voelde ik je telkens naar beneden glijden en tegen de derde ging je telkens terug. Heel frustrerend! Leentje heeft er dan even de spiegel bijgehaald en dat werkte even heel motiverend. Zo kon ik zien wat je deed, maar ook daar kwam ik net die extra duw tekort. Ik was zo moe!

Na twee uur persen kwam de gynaecoloog erbij. Op dat punt kon niets me nog iets schelen. Voor mij had de koning mogen binnenkomen… Dat had geen verschil gemaakt. Na nog een tijdje persen, stelt ze voor om de zuignap erbij te halen. Om eerlijk te zijn klonk dat wel goed in m’n oren om hulp te krijgen, maar ik had toch even uitleg nodig. Wat doet dat? Wat zijn de gevolgen?

Na een korte uitleg besluiten we nog vijf minuten te proberen en dan de zuignap erbij te nemen. Ik probeer nog alles te geven wat ik heb, maar slaag er niet in om je hoofdje naar buiten te krijgen. Ook vanaf daar is alles heel vaag… ik weet nog dat ik schrok van een grote spuit en dat de zuignap plaatsen veel pijn deed. Op het einde wou ik weglopen van mezelf herinner ik me ook nog. Ik wou dat alles zou stoppen en riep dit ook uit.

STOP, STOP, ALSJEBLIEFT!

DIT KAN IK NIET.

Daar ben je dan, Sarve!

Ik kon de pijn echt niet aan. Het ging me daar allemaal iets te snel. Ik verwachte dat bij de volgende perswee het hoofdje echt uit mij zou hangen zoals ik in alle voorbereidende filmpjes had gezien. En dat ik zou gaan voelen en me zou verbazen over het feit dat er een hoofdje uit mij zou hangen. Maar in realiteit is hij er bij de volgende perswee ineens helemaal uitgekomen. Dat ging me allemaal even te snel en ineens hoor ik Leentje zeggen: “kijk eens, wie daar is! Lita, verwelkom je kindje maar!”

Ik weet dat ik toen van heel ver moest komen om m’n kindje aan te pakken. Ik kon naar mijn aanvoelen m’n ogen nog niet meteen open doen om te kijken. Die pijn zat nog zo in mij, en toch ineens heb je je kindje vast. En dat ziet er zo perfect uit! Hij ruikt zo zalig! Je ziet je partner huilen en alles gaat dan plots heel traag. Je probeert te verwerken wat er nu net gebeurd is en het is allemaal heel onwerkelijk en zalig! En dan dat intense oogcontact en het drinken aan de borst dat meteen goed ging. Wat een natuurtalent! Wat een speciaal moment!

100% ons

Hier ben je dan m’n flinke vent! Sarve, 3 kg 500, 50 cm en 35 cm hoofdomtrek. Om 14u40 geboren … een zalig brokje liefde! Het was niet de geplande bevalling die ik wou, maar toch is dat helemaal oké. Ik moet toegeven dat ik het wel heel spijtig vind dat het niet gegaan is zoals ik het zo graag wou, maar ik ben zo blij dat jij er bent dat het me allemaal nog weinig uitmaakt. Geen perfecte bevalling maar wel een perfect klein manneke in mijn armen dat alles weer goed maakt. Soms klopt alles gelijk een bus!

Alles is nog zo moeilijk om te beseffen. Ik had voor mezelf zo een ander verhaal in m’n hoofd die negen maanden lang, dat dit verhaal soms heel onwerkelijk lijkt. Maar dit is toch ons verhaal en op onze manier heel mooi en helemaal 100 procent ons. Alles gebeurt voor een reden en hopelijk heb ik een volgende keer nog eens een kans op een onderwaterbevalling in het geboortehuis.

Of misschien ook niet…

Heb je zelf een inspirerend geboorteverhaal dat je wil delen? Laat het me weten! Wie weet verschijnt het binnenkort op de blog.