Het is weekend, en twee uur ’s nachts. De baby ligt in de co-sleeper en begint te smakken. Ik weet al hoe laat is, en trek haar lijfje half slapend tot bij mij. Mijn shirt gaat omlaag en instinctief hapt ze aan. Ik trek mijn benen op en leg me beschermend om haar heen. We dommelen beiden weer in en kunnen verder slapen.

“Pipi doen!” klinkt het even later vanuit het peuterbed, dat aan ons voeteneinde staat. Elli is wakker en moet plassen. Ik mompel iets, en zoek met mijn hand manlief die ik heen en weer beweeg. “Ze moet pipi doen”. Hij zucht, staat recht en neemt haar bij de hand om te gaan plassen. Ik hoor het toilet doorspoelen, gevolgd door schuifelende voetjes die de kamer weer binnen gaan… “Elli daar slapen” zegt ze vervolgens, wijzend naar het grote bed. Ze nestelt zich tegen mijn rug en neemt haar tut. Ik schuif Liz terug in de cosleeper, geef haar een kus op haar voorhoofd, draai me om en richt me tot Elli. “Slaapwel meid”, gevolgd door een aai over haar wang.

Ik word wakker van een baby die me lachend aankijkt en me verwelkomt met een vrolijke en luide “Da Da Da”! Ik probeer haar nog te sussen, ssshhttt, maar tevergeefs. Blijkbaar heeft ze net nog gedronken, want mijn borst is ontbloot en ik zie nog een druppel melk naast haar mondje lopen. Aanleggen heeft dus geen zin. Dan ziet ze haar zus en kruipt half over me heen. “Da Da Da!”. Elli doet langzaam haar ogen open, lacht en mompelt “Lizje toch”. Ze draait zich terug om, maar het kalf is verdronken. Slapen lukt ook haar niet meer. “Opstaan?” zegt ze met vragende oogjes. Ik kijk op de klok: 6u18.

Nachtelijk ouderschap

Liz is 8 maanden oud, Elli 2 jaar en een paar maanden.

Ooit dacht ik dat het fout was om samen te slapen met je kinderen. Ik kon zoiets niet begrijpen. Tot ik mama werd. Nu weet ik dat het de normaalste zaak ter wereld is! Dat kinderen ook ’s nachts hun ouders nodig hebben en dat 12 uur slapen voor de meeste kinderen (en ouders) een utopie is… Nachtelijk ouderschap, it’s part of the job my life.

Lees ook: Laat het aapje in je los!