Zelfzorg. Je weet wel: voor jezelf zorgen. Het lijkt zoiets banaal, en tot voor kort was ik er eigenlijk niet echt mee bezig. Want ik voelde me prima. Ten minste, dat dacht ik toch. Tot mijn man me ermee confronteerde dat het zo toch echt niet verder kon. Thuiskomen en zo moe zijn dat je gewoon samen met de kinderen in slaap valt om 20u. En niet één keer, maar elke dag. Hij had wel een punt, ik voelde me de laatste tijd zo moe en futloos, dat ik wel de hele dag kon slapen. En zelfs met al die slaap, voelde ik me niet beter.

Ik ben moe(der)

Dus ging ik naar mijn huisarts. Om mijn bloed te laten controleren, om te zien of ik niets tekort had. Ze had wel door dat het meer was dan louter wat vermoeidheid, en ze vroeg door. Of ik me wel goed voelde, hoeveel ik sliep, dat het ouderschap met zo’n twee kleintjes niet te onderschatten is, of ik wel voldoende kon rusten, hoe het op het werk ging, enz. Druk druk druk, maar het gaat wel, antwoordde ik. Ik ben moe,  het nachtelijk ouderschap weegt, maar dat is niet abnormaal, toch? Ze wou me een week rust gunnen, maar ik ging er niet op in. In juli en augustus heb ik twee maand vakantie, dan zal het wel beter gaan!

Uit de uitslag bleek een zwaar vitamine D tekort. Dus startte ik een kuur op. Zie je wel, een tekort! De vermoeidheid zal dan wel snel beteren eens mijn waarden weer wat beter zijn. Dus deed ik voort zoals anders. Opstaan, rugzakken maken, eten, de kinderen wegbrengen, gaan werken, vergaderen, geen tijd om te kolven (ach, ze drinkt toch niet meer), verder werken, thuis komen, opruimen, de dagelijkse bezigheden, de kinderen in bed leggen, … en zelf in slaap vallen. Tot ik vorige week thuiskwam met een stekende pijn in mijn borst, koortsrillingen en een migraine-aanval. Ik had me al jaren niet meer zo slecht gevoeld!

Mijn lichaam trekt aan de alarmbel

Mijn lichaam had het begeven. Dit was een noodsignaal. Terug naar de dokter. Een borstontsteking. De eerste keer, en jee, wat doet dat pijn! Ik ben ingestort en moest verplicht rusten. Tien dagen lang. De kinderen gingen gewoon naar de opvang/school als anders, en ik moest even helemaal aan mezelf denken. Op doktersvoorschrift. Niets doen wat moet, geen verplichtingen. Slapen, rusten, en enkel doen wat je graag doet. Vooral even aan niks denken.

zelfzorg vermoeidheid ouderschap

Zelfzorg: belangrijker dan je denkt

Dat is zelfzorg dus! Het begrip kreeg opeens betekenis. Ik wist natuurlijk wel wat het was en dat het belangrijk was. Maar ik vond het zo vanzelfsprekend dat ik er helemaal niet bij stilstond. En het dus ook niet deed. Die week rust heeft me deugd gedaan in elk geval! Ik sliep wanneer ik wou, en dat was vaak! Ik ging buiten in de zon zitten, zonder meer. Las het boek dat al een half jaar onaangeroerd in de kast stond. En volgde deze week mijn eerste yoga-les. Nu ja, niet de eerste, ik heb prenatale yoga gevolgd, maar dit is toch nog anders. Ik heb ineens een zomerabonnement gekocht, en ga deze zomer mijn zelfzorg dus ook echt inplannen. Me beter voelen in mijn vel, een doel op zich. Dit had ik gerust in mijn voornemens van 2018 kunnen opnemen, maar het is nooit te laat om aan jezelf te werken!

Ik werd gedwongen, door de dokter, mijn in eerste plaats door mijn man om voor mezelf te zorgen. Hij had weer maar eens gelijk. Gelukkig hebben we een goed opvangnet, en kunnen de kinderen steeds bij oma en opa terecht. Want niet alleen voor mij is het zwaar, ook voor mijn man die ervoor gezorgd heeft dat het huis proper bleef, de koelkast gevuld was en eten op tafel stond. Terwijl ik doodop was en lag te slapen.

Zet het in je agenda

Ik kan iedereen aanbevelen af en toe eens tijd te nemen voor zichzelf, en niet een paar uurtjes, maar meerdere dagen. Het is een cliché als een huis, maar zo waar. Als je je zelf beter in je vel voelt, dan doen je kinderen dat ook. Ik was moe, en dus ook ongeduldiger, riep vaker dan ik wou en had weinig energie om activiteiten te ondernemen. Nu ik aan het einde van die tien dagen ben, voel ik me alvast weer wat beter. Zorgen voor jezelf is iets wat in je gewoonte zou moeten vervat zitten, en een vaste plek in je agenda verdient.

Ik heb mijn schade al voor een groot deel ingehaald en krijg weer meer energie. Ik krijg zin om te ondernemen en nieuwe dingen te proberen. Rustig aan, beetje bij beetje 😉

Doe jij aan zelfzorg? Hoe?

 

Lees ook:

 

De afbeeldingen zijn afkomstig van Freepik.